Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Πως νηστεύουμε τις επόμενες ημέρες έως την Πρωτοχρονιά


Χριστός Ετέχθη και πολλοί μας ρωτούν τι προβλέπει το νηστειοδρόμιο της Εκκλησίας μας για τις επόμενες ημέρες και έως την Πρωτοχρονιά.

Καταρχάς θα θέλαμε να πούμε πως η Εκκλησία και η Ιερά Παράδοση της εφαρμόζει τις νηστείες στο πλαίσιο του αγώνα κατά των παθών.
Το σκεπτικό της νηστείας είναι παθοκτόνο και όχι ανθρωποκτόνο γι’ αυτό πάντα η νηστεία θα πρέπει να γίνεται πάντα με την ευχή αλλά και τις συμβουλές του πνευματικού πατέρα μας καθώς πολλοί αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας και είναι απαραίτητη η καθοδήγηση ώστε να αποφευχθούν περαιτέρω προβλήματα.
Για τους δυνατούς και υγιείς λοιπόν υπάρχει η ακρίβεια στον νόμο για την νηστεία, ενώ για τους αδύνατους η οικονομία και η ελαστικότητα.
Ας δούμε λοιπόν τι ισχύει για την περίοδο έως και τις 4 Ιανουαρίου.
Κατάλυση νηστείας, συμπεριλαμβάνονται και η επόμενη Τετάρτη και Παρασκευή έχουμε από τις 25 Δεκεμβρίου μέχρι τις 4 Ιανουαρίου, «Δωδεκαήμερο».
Η κατάλυση είναι «εις πάντα», δηλαδή επιτρέπονται όλες οι τροφές.
Πηγή: ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΗΦΙΣΙΑΣ

Κορέας Αμβρόσιος: «Τί άλλο πιο πολύτιμο θα μπορούσες να έχεις στην ζωή σου από την αγάπη του Θεού για σένα;»


Μητροπολίτης Κορέας Αμβρόσιος
25 Δεκεμβρίου 2017
Αγαπητοί αδελφοί μου,
Το λυτρωτικό μήνυμα της μεγάλης και χαρμόσυνης εορτής των Χριστουγέννων, που η άφατη φιλανθρωπία του Θεού της Αγάπης μας αξίωσε να εορτάσουμε και φέτος, θα μπορούσε να συνοψισθεί στην φράση: «ο Θεός σε αγαπά προσωπικά».

Ο ευαγγελιστής της αγάπης θα μας πει: «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στον θάνατο τον μονογενή του Υιό, ώστε να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια». (Ιω.3:16)

Εξ αιτίας της μεγάλης αγάπης του Θεού για τον καθένα άνθρωπο προσωπικά «ο Λόγος έγινε άνθρωπος κι έστησε την σκηνή του ανάμεσά μας, και είδαμε την θεϊκή του δόξα…». (Ιω.1:14)

Η σωτήρια κάθοδος του Θεού στην γη ως τέλειος Άνθρωπος, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης του Θεού για τον κάθε άνθρωπο προσωπικά.

Αυτό είναι μυστήριο μέγα. Και το μυστήριο δεν προσεγγίζεται με την λογική αλλά με την πίστη. «Ου φέρει το μυστήριον έρευναν· πίστει μόνη τούτο πάντες δοξάζομεν» ψάλλουμε στους αίνους του όρθρου των Χριστουγέννων. Δηλαδή το μυστήριο δεν επιδέχεται έρευνα. Τα μυστήρια του Θεού δεν μπορούν να εξεταστούν στο επιστημονικό εργαστήριο όπως ερευνούμε τα φυσικά φαινόμενα. Γιατί ο Θεός είναι απρόσιτος και ακατάληπτος στην πεπερασμένη ανθρώπινη λογική. Στον άνθρωπο για να κατανοήσει το μυστήριο απομένει μόνον η πίστη, δηλαδή η εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού. Γιατί πώς μπορεί να χωρέσει στην ανθρώπινη λογική το γεγονός ότι ο αναμάρτητος Θεός αγαπά τον αμαρτωλό άνθρωπο; Αυτό το μεγάλο μυστήριο δεν το κατανοούμε με το νου μας, αλλά το ζούμε καρδιακά και το βιώνουμε ως γεγονός πραγματικό.

Χρειάζεται, λοιπόν, πίστη για να κατανοήσεις το μυστήριο της αγάπης του Θεού· για να πιστέψεις ότι ο Θεός σε αγαπά περισσότερο από οποιονδήποτε και ό,τι δήποτε άλλο· ότι στα μάτια του Θεού αξίζεις περισσότερο απ’ όλο τον κόσμο, απ’ όλα τα δημιουργήματά Του.

Κι εφόσον ο Θεός σ’ αγαπά τί άλλο θέλεις; Έχεις τα πάντα. Τί άλλο πιο πολύτιμο θα μπορούσες να έχεις στην ζωή σου από την αγάπη του Θεού για σένα; Όπως το παιδί κοιμάται με εμπιστοσύνη στην αγκαλιά του πατέρα του, χωρίς να το απασχολεί τίποτε, έτσι και ο άνθρωπος που πιστεύει ακράδαντα ότι ο Θεός τον αγαπά δεν έχει άγχος και ανησυχία για τίποτα. Αφού έχεις το παν, που είναι η αγάπη του Θεού για σένα προσωπικά, όλες οι άλλες ανάγκες και τα προβλήματά σου είναι διαχειρήσιμα. Αφού ο Θεός σε αγαπά τότε οποιαδήποτε δυσκολία, αρρώστια, πόνος ή και ο θάνατος ακόμη έρθουν στην ζωή σου μπορείς να τα αντιμετωπίσεις με εμπιστοσύνη στο θέλημά Του, γιατί δεν είναι δυνατόν ο Θεός που σε αγαπά να επιτρέψει κάτι που δεν θα είναι για το καλό σου, για την σωτηρία σου.

Η βαθειά πίστη ότι ο Θεός σε αγαπά, θα σε κάνει να αγαπάς κι εσύ με θείο έρωτα τον Θεό ως ανταπόδοση της αγάπης Του προς εσένα. Και η αγάπη σου προς τον Θεό που σε αγαπά θα αυξάνει καθημερινά αυθόρμητα και φυσικά.

Και τέλος, η πίστη στην αγάπη του Θεού για σένα προσωπικά, θα σε κάνει να αγαπάς, επίσης αυθόρμητα και φυσικά, και τον καθένα άνθρωπο, με τον οποίο έρχεσαι σε επικοινωνία μαζί του, ως εικόνα του Θεού.

Κι αφού θα αγαπάς τον Θεό γιατί «πρώτος εκείνος σε αγάπησε», (πρβλ. 1 Ιω.4:19) και αφού θα αγαπάς τον Θεό στο πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου σου ως τον ίδιο τον Χριστό «εν ετέρα μορφή», (Μκ.16:12) τότε ο Χριστός θα έχει γεννηθεί μέσα σου· τότε η ζωή σου θα είναι μια ευλογία κι ένας παράδεισος· τότε η Βασιλεία του Θεού θα είναι εντός σου.

Τα φετεινά Χριστούγεννα, ας αγαπήσουμε περισσότερο τον Χριστό, «τον δι’ ημάς τους ανθρώπους και διά την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα».

Τα φετεινά Χριστούγεννα, επίσης, ας προσευχηθούμε περισσότερο στον Άρχοντα της Ειρήνης, τον Χριστό, για να χαρίσει στους ανθρώπους την εσωτερική ειρήνη, που είναι η προϋπόθεση και της πολιτικής ειρήνης, ώστε να σταματήσουν αφενός μεν οι πόλεμοι που βρίσκονται σε εξέλιξη, αφετέρου δε να πάψει ο ψυχρός πόλεμος που ταλαιπωρεί και δοκιμάζει τα νεύρα μας στην κορεατική χερσόνησο.

Μετά του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πισιδίας π. Σωτηρίου, των Κληρικών και Μοναχών μας και όλων των Συνεργών μας εν Κυρίω σας εύχομαι να περάσετε ευλογημένα Χριστούγεννα, με περισσότερη αγάπη προς τον Θεό και τους συνανθρώπου μας.
Μετά πολλής πάντοτε αγάπης και τιμής
εν Κυρίω Σαρκωθέντι και Επιφανέντι,
+ ο Κορέας Αμβρόσιος

«Χριστός Ετέχθη» και μετά τα "Χρόνια Πολλά" ως ευχή

Рождество Христово

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
Ο σωστός και Ορθόδοξος χαιρετισμός των ημερών δεν είναι τα χρόνια πολλά αλλά το «Χριστός ἐτέχθη».
Ὅταν λέμε: «Χριστός ἐτέχθη», εἶναι τό ἴδιο μέ τό νά λέμε: «Ὁ Μεσσίας γεννήθηκε», ἤ «ὁ Βασιλιάς γεννήθηκε», ἤ «ὁ Σωτήρας γεννήθηκε»!

Μέ τόν χαιρετισμό αὐτό ἰσχυριζόμαστε καί μαρτυροῦμε ὁ ἕνας στόν ἄλλο, ὅτι ἦρθε στόν κόσμο Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἔπρεπε νά ἔρθει γιά τή σωτηρία τῆς γενεᾶς τῶν ἀνθρώπων, καί ὅτι ἐκτός Αὐτοῦ ἄλλον δέν πρέπει νά περιμένουμε.

Ἐκεῖνος, τόν ὁποῖο ὁ Θεός ὑποσχέθηκε στούς προπάτορές μας ὅταν διώχθηκαν ἀπό τόν Παράδεισο,

Ἐκεῖνος τόν ὁποῖο οἱ ἀσεβεῖς λαοί μόλις πού διαισθάνονταν,

Ἐκεῖνος πού οἱ Ἑβραῖοι προφῆτες ξεκάθαρα προφήτευσαν,

Ἐκεῖνος γιά τόν ὁποῖο ἡ ἀβοήθητη ἀνθρωπότητα χιλιάδες χρόνια πονεμένα ἀναστέναζε,

Ἐκεῖνος ἔλαμψε στή γῆ ὅπως ὁ ἥλιος μετά ἀπό μακριά νύχτα.

Κι ἔτσι ὅταν λέμε: «Χριστός ἐτέχθη»,μαρτυροῦμε καί ὅτι ὁ Ὕψιστος κράτησε τήν ὑπόσχεσή Του, καί ὅτι ἡ προαίσθηση τῆς ἀνθρωπότητας ἐκπληρώθηκε, καί ὅτι οἱ προφητεῖες τῶν προφητῶν πραγματοποιήθηκαν, καί ὅτι οἱ ἀνθρώπινοι ἀναστεναγμοί χόρτασαν χαρά.

«Χριστός ἐτέχθη»

Ὁ Μεσσίας γεννήθηκε, ὁ Πανθαύμαστος, ταυτόχρονα Ἄνθρωπος καί Θεός, ἦρθε γιά νά ξεκουραστοῦν ἐπάνω Του τά κουρασμένα ἀνθρώπινα μάτια καί νά μήν κοιτάξουν ἄλλον Μεσσία.

Ὁ Βασιλιάς γεννήθηκε, Ἐκεῖνος πού εἶναι Παντοδύναμος καί Ἐλεήμων καί ταυτόχρονα κρατᾶ τό σκῆπτρο τῆς δύναμης καί τό καντήλι τοῦ ἐλέους ἦρθε στόν κόσμο μας γιά νά σταθοῦν ὄρθιοι καί οἱ ἐλάχιστοι καί νά φωνάξουν: «Ἐμεῖς εἴμαστε παιδιά τοῦ βασιλιᾶ»!

Ὁ Ἥρωας γεννήθηκε, ὁ Ἀκατανίκητος, γιά νά ὑπερασπιστεῖ τούς δίκαιους, γιά νά κατακτήσει τούς ἁμαρτωλούς, γιά νά καταρρίψει τά πνεύματα τῆς μοχθηρίας κάτω ἀπό τόν οὐρανό.

Ὁ Ὁδηγός γεννήθηκε, ὁ Πανορατικός, γιά νά βγάλει στό δρόμο τούς χαμένους καί νά τούς ὁδηγήσει.

Ὁ Διαφωτιστής γεννήθηκε, ὁ Πανφωτισμένος, γιά νά διώξει τό σκότος καί νά διαφωτίσει τούς σκοτισμένους.

Ὁ Ποιμήν γεννήθηκε, ὁ Πάμπλουτος, γιά νά ταΐσει τούς πεινασμένους, ὄχι μέ τή γῆ ἀλλά μέ τόν οὐρανό, μέ τό οὐράνιο σῶμα Του καί μέ τό πύρινο αἷμα Του.

Ὁ Φιλάνθρωπος γεννήθηκε, ὁ σπάνιος, γιά νά ἀγκαλιάσει στά στήθη Του, καί νά ζωντανέψει μέ τήν ἀγάπη τά ἀμέτρητα ὀρφανά Του, πού γιά πολύ καιρό πήγαιναν ἀπό τόν τάφο τῆς ζωῆς στόν τάφο τοῦ θανάτου.

Ὁ τῆς ἀποκαλύψεως Θεός γεννήθηκε, ὁ Μέγιστος, γιά νά τραβήξει τήν αὐλαία καί νά ἀποκαλύψει στούς θνητούς τό ἀθάνατο Βασίλειο τῶν Οὐρανῶν.

Ὅλα αὐτά σημαίνουν ἐκεῖνα τά θαυμάσια λόγια, μέ τά ὁποῖα οἱ χριστιανοί τά Χριστούγεννα χαιρετιοῦνται καί μέ τά ὁποῖα καί ἐγώ ἀδελφοί ἐσᾶς χαιρετῶ:

Χριστός ἐτέχθη!

Xριστός ἐτέχθη ἐπί γῆς ἐν φάτνη σπάργανα φορέσας
τά δεσμά διαρήξας τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν.(δίς)
* (Στίς Σλαβικές χῶρες συνηθίζεται ὁ χαιρετισμός αὐτός τά Χριστούγεννα, κατ᾿ ἀναλογία μέ τόν χαιρετισμό τοῦ Πάσχα, δηλαδή «Χριστός ἐτέχθη» καί ἡ ἀπάντηση «Ἀληθῶς ἐτέχθη»).
(Ἀπό τό βιβλίο: «Δρόμος δίχως Θεό δέν ἀντέχεται…», Ἱεραποστολικές ἐπιστολές Α΄, Ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ»)

Γέρων Ελισαίος Σιμωνοπετρίτης: «H πιο αληθινή γέννηση του Χριστού γίνεται στην καρδιά του ανθρώπου»


 Αγαπητοί αναγνώστες,
Έφθασε και φέτος η εορτή των Χριστουγέννων, που κατά κατά τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, «αν το Πάσχα είναι η λαμπροτάτη του χριστιανισμού εορτή», τα Χριστούγεννα βεβαίως είναι «η συγκινητικωτάτη». 

Και στην ακολουθία της 25ης του Δεκεμβρίου, και στη θεία Λειτουργία της εορτής, θα υμνήσωμε και θα αναπαραστήσωμε το μέγιστο αυτό γεγονός της γεννήσεως και ενανθρωπήσεως του Θεού-Λόγου, που χάριν ημών έγινε όμοιός μας και συνανεστράφη μεθ’ ημών.
Ιδιαίτερα το γεγονός των Χριστουγέννων έγινε πηγή εμπνεύσεως σε όλους τους τομείς του πνεύματος και του πολιτισμού.

Οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης προφήτευσαν το γεγονός, η Καινή Διαθήκη το περιέγραψε με αξεπέραστη λιτότητα, οι άγιοι πατέρες και οι θεολόγοι εμβάθυναν απαράμιλλα στο περιεχόμενό του, οι υμνογράφοι και οι μελοποιοί έπλεξαν εξαίσια εγκώμια, οι πεζογράφοι και οι λογοτέχνες έγραψαν εξαιρετικά διηγήματα, ιστορίες και ποιήματα, οι φιλόσοφοι εμπνεύσθηκαν από το μυστήριον, ενώ η λαική ευσέβεια το βίωσε και το βιώνει μέσα στην λατρεία, τις παραδόσεις και τα έθιμα. Όλα αυτά συσσωρεύονται και αποτελούν ένα αμύθητο και πολύτιμο θησαυρό του «απ᾽ αιώνων αποκεκρυμμένου μυστηρίου», ο οποίος όμως είναι κτήμα πανανθρώπινο, της οικουμένης, αλλά και κάθε ανθρώπου και κάθε ψυχής ξεχωριστά. Κλειδί για την εύρεση του θησαυρού είναι μόνο η διάθεση και η αναζήτηση του ανθρώπου.

Η εκκοσμίκευση βέβαια της εποχής μας αποδυναμώνει την ουσία της εορτής, αποσυνδέει τις εκδηλώσεις των ημερών από την μυστηριακή τους πηγή και έτσι επικαλύπτει το εκκλησιαστικό περιεχόμενο και νόημα των Χριστουγέννων. Εν τούτοις, για όσους θέλουν και αγαπούν να ζήσουν πνευματικά τα Χριστούγεννα ή να καθαρίσουν την καρδιά τους με τα καθαρά και αμόλυντα νοήματα των ύμνων, πάντοτε ο ερχομός των Χριστουγέννων είναι ένα τώρα και ένα σήμερα. Πάντοτε προσμένουν και αναμένουν να ακούσουν το μήνυμα των αγγέλων «ιδού ευαγγελίζομαι υμίν χαράν μεγάλην, ήτις έσται παντί τω λαώ, ότι ετέχθη υμίν σήμερον σωτήρ, ος εστι Χριστός Κύριος, εν πόλει Δαυίδ», και συνάμα τον αίνον για τον Θεό «δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία». Θέλει κάθε άνθρωπος να απλώσει την καρδιά του, χωρίς δισταγμούς και λογισμούς αμφιβολίας, να μιμηθεί τους ποιμένες, να αναγνωρίσει την φωνή των αγγέλων, να υπακούσει στο θεϊκό μήνυμα, να τρέξει να προσκυνήσει τον μεγάλο Θεό σαν πτωχό βρέφος, σαν νεογέννητο παιδί, μέσα σε μία πάμπτωχη φάτνη. Στην πιο ωραία φάτνη του παλιωμένου κόσμου.

Είναι ακόμη έτοιμη η νοσταλγούσα τον Θεό ψυχή να ακούσει, να μπεί πιο βαθιά στο μυστήριο και να νιώσει την φωνή του αγίου Χρυσοστόμου, που κηρύττει: «σήμερα γεννιέται ο αιώνιος και γίνεται εκείνο που δεν ήταν. Ενώ δηλαδή ήταν Θεός, γίνεται άνθρωπος, χωρίς να παύσει να είναι Θεός. Δεν έχασε τις θεϊκές του ιδιότητες για να γίνει άνθρωπος ούτε πάλι άλλαξε και από άνθρωπος έγινε Θεός. Αλλά, ενώ ήταν Θεός Λόγος, χωρίς να πάθει τίποτε, προσέλαβε την ανθρώπινη σάρκα και η θεία φύση παρέμεινε αμετάβλητη».

Όμως, η πιο αληθινή γέννηση του Χριστού γίνεται στην καρδιά του ανθρώπου, όπως το έζησαν, το περιέγραψαν και το μετέδωσαν οι νηπτικοί πατέρες μας. «Ο Λόγος του Θεού, που γεννήθηκε τότε κατά σάρκα στην Βηθλεέμ, γεννιέται εκούσια κατά πνεύμα από φιλανθρωπία γι’ αυτούς που θέλουν. Και γίνεται βρέφος και σχηματίζει τον εαυτό του μέσα τους με τις αρετές. Και φαίνεται τόσο, όσο γνωρίζει ότι μπορεί να δεί εκείνος που Τον δέχεται… Βλέποντας με σοφία την δύναμη του μυστηρίου ο Απόστολος Παύλος λέει: “Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας”, διότι γνωρίζει ότι το μυστήριο είναι πάντα νέο και ποτέ δεν παλιώνει, όταν βιώνεται μέσα στον νού» (άγιος Μάξιμος ο ομολογητής).

«Σήμερα», λέγει σε μία κατήχησή του ο Γ. Αιμιλιανός της Σιμωνόπετρας, «είναι σαν να γεννιόμαστε εμείς. Μετά τον θάνατο της πτώσεως, μας ξαναγεννάει σήμερα όλους ο Χριστός. Είναι η αρχή της αληθινής ζωής του ανθρώπου, η αρχή της πνευματικής του υποστάσεως, της αιωνιότητός του».

Ο Χριστός με την γέννησή Του γεννά κατά κάποιον τρόπον και προσωποποιεί τις ιδιότητές Του, τους καρπούς του πνεύματός Του: την ταπείνωση, την πίστη, την χαρά, την ειρήνη, την ελπίδα, την αυταπάρνηση, την θυσία, την ανιδιοτέλεια, την συμφιλίωση, την δικαιοσύνη, την φιλανθρωπία και πάνω απ’ όλα την αγάπη, με όλα τα χαρίσματα που αναφέρει ο Απόστολος Παύλος. Και όλες αυτές οι ιδιότητες είναι προσωποποιημένες στο πρόσωπο του Χριστού.

Όμως και στον άνθρωπο δίνει την δυνατότητα ο ενανθρωπήσας Θεός να γεννά αυτές τις αρετές: την πίστη, την χαρά, την ελπίδα, την ειρήνη, την συμφιλίωση, την ανιδιοτέλεια, την θυσία, την φιλαδελφία, την ανεκτικότητα, την δικαιοσύνη και πάνω απ’ όλα την αγάπη, η οποία μακροθυμεί, δεν ζηλοφθονεί, είναι ευπρεπής, ξεχνάει το κακό, μετέχει και χαίρεται στην χαρά του άλλου, ανέχεται, εμπιστεύεται, για όλα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν θα εκλείψει.

Με την έλευση του Χριστού επί γης οι αρετές, και κυρίως η πίστη, η ελπίδα, η σωτηρία, η αγάπη, η ανάπαυση, η αιωνιότητα έχουν πλέον όνομα, που δεν είναι άλλο παρά Κύριος Ιησούς Χριστός. Αυτός ο Ίδιος είναι η ελπίδα, το είναι του ανθρώπου.

Δεν μπορούμε, όπως σημειώνει σ’ ένα επίκαιρο άρθρο του ο Αρχιμ. Θεοδόσιος Μανώλης, βιοερευνητής ογκολόγος-θεολόγος, «να μιλούμε για Χριστούγεννα, αν αποκόπτομε από την ζωή μας την ουσιαστική έννοια της ενανθρωπίσεως, που είναι η αγάπη. Μια αγάπη που… δεν έχει να κάνει με ύλη, αλλά με καρδιά. Δεν έχει να κάνει με λεφτά, αλλά με πίστη βιωματική. Όπως ακριβώς την βίωσε και το κοριτσάκι του διηγήματος “Δώρο στο Χριστό”, που μη έχοντας να δώσει κάτι άλλο στον γεννηθέντα Χριστό προσέφερε μπροστά στην φάτνη κάτι ξερά φτωχά κλαδάκια, τα οποία όμως και ήταν το σημαντικότερο δώρο που έλαβε ο Χριστός εκείνη την ημέρα.».

Τέλος, η πιο χειροπιαστή έκφραση του βιώματος της Γεννήσεως του Χριστού αποτυπώνεται εύγλωττα στην καταβασία της θ΄ ωδής του Κανόνος των Χριστουγέννων: «Μυστήριον ξένον ορώ και παράδοξον· ουρανόν το σπήλαιον· θρόνον χερουβικόν την Παρθένον· την φάτνην χωρίον· εν ω ανεκλίθη ο αχώρητος, Χριστός ο Θεός, ον ανυμνούντες μεγαλύνομεν.».

Η συμμετοχή του ανθρώπου σε αυτό το μυστήριο προϋποθέτει τον ζήλο του, την αγάπη του, το δόσιμό του, την επιμονή του σε αυτό το αγώνισμα, τον κόπο της σπουδής και την υπομονή του στους πειρασμούς. Ώδινε, λέγει, η φύση. Όμως γεννήθηκε ο Χριστός. Έτσι με οδύνη έρχεται στον κόσμο ο άνθρωπος. Χωρίς κόπο και πόνο δεν υπάρχει ψυχή που είναι δυνατόν να ζήσει.

Ο Χριστός γεννάται συνεχώς. Γεννάται μέσα στο σκοτάδι των παθών της ψυχής του ανθρώπου, μέσα στην σιωπή της καρδιάς του, διότι δεν μπορεί να ξεύρει κανείς τι αγώνα, ποια πάλη, τι αγωνία, πόσες κραυγές βγαίνουν από την καρδιά του για να γεννηθεί μέσα του ο Χριστός. Μέρα και νύκτα. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τον πόθο της ψυχής του ανθρώπου, την προσευχή του «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν», δεν μπορεί να γνωρίζει το τελούμενον εν τω ανθρώπω παράδοξον θαύμα, που επιτελείται με την χάρη του τικτομένου Χριστού.

Είθε, αγαπητοί αναγνώστες, κάθε μέρα ο Χριστός να γεννάται στις καρδιές των ανθρώπων.

Όλοι έχομε ακούσει το μοναδικό, χαρμόσυνο μήνυμα του ερχομού του Μεσσία, την ολοκλήρωση του σχεδίου της θείας Οικονομίας με την ενανθρώπηση του Σωτήρος του κόσμου. Και όλοι έχομε δεχθεί την πρόσκληση να προσκυνήσωμε το θείον Βρέφος. Όλοι είμαστε κλητοί. Όσοι ζήσουν με θέρμη το μυστήριον γίνονται εκλεκτοί του Θεού, «τέκνα εις υιοθεσίαν».

Και είναι από την ημέρα της ιστορικής γεννήσεως του Χριστού μέχρι στις πρόσφατες, και ως επί το πλείστον δυσοίωνες, μέρες μας, πολλοί οι εκλεκτοί του Θεού, είναι οι άγιοι. Οι άγιοι που πάντοτε ήταν ταπεινοί προσκυνητές του Χριστού και αδιάλειπτα καθάριζαν, με έμπονο αγώνα, άσκηση και προσευχή, το σπήλαιο της καρδιάς τους, για να γίνουν χριστοτόκοι και χριστοφόροι. Αυτοί οι ίδιοι, ο πόθος, η βιοτή και το παράδειγμά τους, μας δείχνουν τον δρόμο, τον τρόπο και την βίωση του υπερφυούς θαύματος, μας ανοίγουν την πύλη της Εδέμ και μας αποκαλύπτουν τας του Παραδείσου τρυφάς «ένδον του σπηλαίου».

Αν λοιπόν στις μέρες και στα χρόνια που διανύομε γεννάται στις καρδιές μας ο Χριστός, η ευχή «Χρόνια Πολλά» είναι καλή και μεστή, και αξίζει.

Ευφρόσυνα Χριστούγεννα και ευοίωνο το νέο έτος!

Γιατί τιμούμε το πρόσωπο της Παναγίας μία ημέρα μετά τα Χριστούγεννα;


αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
Την δεύτερη ημέρα μετά την Δεσποτική εορτή των Χριστουγέννων η Εκκλησία μας τιμά το δεύτερο πιο σημαντικό πρόσωπο μετά το πρόσωπο του Χριστού που πήρε μέρος στο θείο γεγονός. 

Έτσι η Εκκλησία στις 26 Δεκεμβρίου τιμά το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου ενώ π.χ. αντίστοιχα στις 7 Ιανουαρίου –δεύτερη ημέρα Θεοφανείων- τιμά το πρόσωπο του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, Βαπτιστού του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Η Εκκλησία λοιπόν πολύ σοφά προβάλει μετά τα μεγάλα κοσμοσωτήρια γεγονότα και τα πρόσωπα που συνέβαλαν σ’αυτά.

Η Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου όπως είπαμε γίνεται στις 26 Δεκεμβρίου. Πολλές φορές η Εκκλησία τιμά την Μαρία, την Παναγία μας. Αυτήν την ημέρα όμως την τιμά για να μην ξεχάσουμε σε ποια οφείλουμε τα Χριστούγεννα, διότι στο πρόσωπό της αναγνωρίζεται ο άνθρωπος του Θεού που έκανε τον Θεό, Άνθρωπο. Η Παναγία μας κατέχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που ο Θεός «αναζητούσε» σε κάποιον άνθρωπο ώστε να μπορέσει να γίνει ο Ίδιος Άνθρωπος. Και η Μαρία τα είχε όλα αυτά. Παρθενία ψυχής και σώματος, απλότητα, ταπείνωση. Αυτά τα χαρακτηριστικά έκαναν τον Θεό να ελκυστεί από το κάλλος του πλάσματός Του. Φυσικά όλα αυτά τα χαρίσματα ήταν από τον ίδιο τον Θεό, όμως η κόρη του Ιωακείμ και της Άννας τα καλλιέργησε προς δόξαν Θεού. Δεν τα έθαψε, δεν τα σπατάλησε. Όμως αν και τα χαρίσματα της Μαρίας ήταν αυτά που ήλκησαν τον Θεό, τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει εάν η Μαρία δεν έλεγε το «ναι» σ’αυτήν την πρόταση του Θεού να γίνει μητέρα Του.

Η Μαρία επισφραγίζει όλες τις αρετές της με την υπακοή στο Θείο Θέλημα. Κάνει υπακοή στον Ευαγγελισμό και έτσι φτάνει μετά από εννιά μήνες στην Βηθλεέμ και φέρνει στον κόσμο τον Μονάκριβο Υιό της, τον Υιό του Θεού Πατρός, τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό.

Την τιμούμε λοιπόν εξόχως την Υπεραγία Θεοτόκο Μαρία και μία ημέρα μετά τα Χριστούγεννα γιατί χάρην αυτής ο Θεός πήρε την ανθρώπινη φύση μας, έγινε ένας από εμάς και μας δίνει πλέον την δυνατότητα να γίνουμε κατα Χάριν θεάνθρωποι όπως είναι κατα Φύσιν ο Ίδιος.

Την πιο μεγάλη υπηρεσία προς τον Θεό επιτέλεσε η Παναγία μας. Την πιο μεγάλη υπηρεσία προς το ανθρώπινο γένος επιτέλεσε η Παναγία μας. Είναι αυτή που ένωσε τον Ουρανό και την Γη, που χάρην αυτής ενώθηκε η Θεϊκή με την ανθρώπινη φύση στο πρόσωπο του Υιού της. Τι φοβερό; Να είσαι η μάνα του Θεού! Να είσαι η μάνα των ανθρώπων! Να είσαι η μάνα των Αγίων, η ελπίδα των αμαρτωλών, η καταφυγή των πονεμένων, η προστάτιδα των μοναχών, το στήριγμα της Εκκλησίας.

Αυτήν λοιπόν τιμούμε. Αυτήν δοξολογούμε. Αυτήν εκλιπαρούμε να πρεσβεύει υπέρ ημών. Επειδή όμως οι πρεσβείες της Παναγίας μας έχουνε μία απίστευτη παρρησία προς τον Θεό, γι’αυτό και οι Θεοφόροι Πατέρες μας λένε ότι οι πρεσβείες της Παναγίας μας είναι σωστικές (επιτελούν τα μέγιστα προς την σωτηρία μας). Γι’αυτό και κατα την σύντομη προσευχή μας προς αυτήν όλοι οι χριστιανοί λέμε: «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς».

Ας έχουμε ως παράδειγμα ζωής την ταπεινή κόρη Μαρία, την καλομάνα Παναγιά μας που αγάπησε, πόνεσε, σιώπησε, υπέμεινε, προσευχήθηκε για όλους μας.

Η δική της καρδιακή παρθενία ας είναι φωτεινό παράδειγμα για όλους μας.

Η δική της υπακοή στο Θείο θέλημα ας μας διδάξει. Η καρτερία της στις δοκιμασίες, η στάση της στις λύπες, στον σταυρό και στον θάνατο του Υιού της ας μας σοφίσουν.

25 Δεκεμβρίου εορτάζουμε την Γέννα του Θεανθρώπου. Τί συγκλονιστικό γεγονός!

26 Δεκεμβρίου εορτάζουμε την Μάνα που γέννησε τον Σωτήρα μας Θεάνθρωπο. Αυτό κι αν είναι συγκλονιστικό. Τί καθαρότητα είχε αυτός ο Άνθρωπος, η Μαριάμ για να σκηνώσει μέσα της η Ζωή;
Για άλλη μια φορά... "Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς".
Απολυτίκιον 
Σύναξης Υπεραγίας Θεοτόκου 
Ὡς βρέφος βαστάζουσα, ἐν ταὶς ἀγκάλαις Ἁγνή, τὸν πάντων δεσπόζοντα, σάρκα λαβόντα ἔκ σοῦ, χαρᾶς ὤφθης πρόξενος, ὅθεν πᾶσα ἡ κτίσις, ἀνυμνεῖ χαρμοσύνως, σήμερον Θεοτόκε, τὴν φρικτήν σου λοχείαν πηγὴν γὰρ ἀθανασίας, κόσμω ἐκύησας.

Ιερομόναχος Αντίπας Αγιορείτης - Χριστούγεννα: Γιορτή ή τραγωδία;

Nașterea Domnului, Mănăstirea „Sfântul Teodosie”, Israel / Foto: Oana Nechifor

Ἡ παροῦσα ὁµιλία πραγµατοποιήθηκε ἀπὸ τὸν ὁσιολογιώτατο ἱεροµόναχο π. Ἀντίπα Ἁγιορείτη (Γέροvτα τοῦ Ἱ. Ἰβηριτικοῦ Κελλίου Ἁγίας Ἄννης Καρυῶν) στὸ πλαίσιο τῆς χριστουγεvvιάτικης ἐκδηλώσεως, ἡ ὁποία ἔλαβε χώρα στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Α.Π.Θ., ὡς προσκεκληµέvου τοῦ Προέδρου τοῦ Τµήµατος Θεολογίας κ. Παναγιώτη Σκαλτσῆ, στὶς 15 Δεκεµβρίου 2016.

Στὴν ἐποχή µας, ὅπως ὅλοι γνωρίζουµε, ὑπάρχει ὑπερπαραγωγὴ νέων. Χιλιάδες ἄνθρωποι σὲ ὅλον τὸν κόσµο ἐργάζονται στὴν εἰδησεογραφία, χιλιάδες ὀργώνουν τὴν ὑφήλιο γιὰ νὰ συλλέξουν νέα. 
Νέα ἐντυπωσιακά, περίεργα, νέα ἀληθινά, νέα κατασκευασµένα, νέα καλά, νέα κακά. Νέα ποὺ ὠφελοῦν καὶ νέα ποὺ βλάπτουν. Νέα ποὺ ἀνεβάζουν καὶ νέα ποὺ κατεβάζουν. Νέα ποὺ µᾶς ἐνθουσιάζουν καὶ νέα ποὺ µᾶς ἀπελπίζουν. Εἰδήσεις, ποὺ µᾶς κάνουν ὑπερήφανους καὶ εἰδήσεις, γιὰ τὶς ὁποῖες ντρεπόµαστε, καὶ ἑκατοµµύρια ἀνθρώπων ποὺ τὶς παρακολουθοῦν. Ἐπιστρατευµένα πρὸς τοῦτο, ἡ τηλεόραση, τὸ διαδίκτυο, οἱ ἐφηµερίδες, τὰ περιοδικά, ὅλα τὰ ΜΜΕ ἐπὶ εἰκοσιτετραώρου, µάλιστα, βάσεως. Παλαιὰ εἶναι ἡ διατύπωση ἀπὸ τὸν Ἀριστοτέλη τὸν Μέγιστο: «οἱ ἄνθρωποι φύσει τοῦ εἰδέναι ὀρέγονται», παντοῦ καὶ πάντοτε καὶ µέχρι σήµερα καὶ µακάρι νὰ µαθαίνουν τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιµα καὶ νὰ διδάσκονται ἀπὸ αὐτά. Μακάρι νὰ µὴ µαθαίνουν µόνο νέα καὶ ὅλες αὐτὲς τὶς εἰδήσεις. Ὅµως, αὐτὰ τὰ νέα δὲν εἶναι νέα, ἀλλὰ παλαιά. Τόσο παλαιὰ ποὺ ἀρχίζουν τὴν παρουσία τους µέσα σ᾽ αὐτὸν τὸν Παράδεισο.

Τὸ πρῶτο νέο εἶναι ἡ πτώση τοῦ ἀνθρώπου ἐξ αἰτίας τῆς ἀνυπακοῆς του στὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Τὸ δεύτερο νέο εἶναι ἡ ἐξορία του ἀπὸ τὸν Παράδεισο τῆς τρυφῆς. Τὸ τρίτο νέο εἶναι ὁ πρῶτος φόνος µεταξὺ ἀδελφῶν … καὶ πάει λέγοντας µέχρι καὶ σηµερα. Τὰ ἴδια πάντοτε, πότε µὲ τὶς ἴδιες µορφὲς πότε µὲ ἄλλες καὶ ἀπὸ διαφορετικοὺς ἀνθρώπους σὲ διάφορες ἐποχές. Νέα ποὺ δὲν εἶναι νέα. Εἶναι, τὸ ἐπαναλαµβάνω, παλαιά. Ἐπαναλαµβανόµενες πράξεις καὶ συµπεριφορές.

Μὰ θὰ διερωτηθεῖ κανείς, δὲν ὑπάρχει κανένα νέο; Τὴν ἀπάντηση τὴν δίδει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαµασκηνός: «Ἕνα νέο ὑπάρχει, ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ». Αὐτὸ εἶναι τὸ µόνο νέο καὶ µάλιστα νεώτατο, «τὸ πάντων καινὸν καινότατον», «Τὸ µόνον καινὸν ὑπὸ τὸν ἥλιον», ποὺ παραµένει πάντα ἐπίκαιρο καὶ ἐντυπωσιακό, πάντα θαυµάσιο, πάντα σωτήριο. Νέο παγκόσµιο καὶ οἰκουµενικό, νέο ποὺ δὲν παλαιώνει καὶ δὲν ξεχνιέται. Νέο ποὺ θὰ µείνει γιὰ πάντα στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. «Θεὸς τὸ τεχθέν, ἡ δὲ µήτηρ Παρθένος, Τί µείζων ἄλλο καινὸν εἶδεν ἡ κτίσις;» Κανένα. Καὶ ὅσοι γνωρίζουν αὐτὸ τὸ νέο, εἶναι οἱ µόνοι καλοπληροφορηµένοι, οἱ µόνοι ποὺ ἔχουν σωστὴ καὶ ἀληθινὴ ἐνηµέρωση. Οἱ µόνοι ποὺ γνωρίζουν τὰ πάντα, ποὺ τὰ ἔχουν ὅλα. Τὰ νέα τοῦ κόσµου τούτου τὰ µεταφέρουν καὶ τὰ διαδίδουν οἱ ἄνθρωποι. Τὸ νέο ὄµως αὐτὸ τὸ µετέφεραν στοὺς ἀνθρώπους οἱ ἄγγελοι ψάλλοντες «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Κυρίως ὄµως τὸ µετέφερε ὁ «πρὸ αἰώνων Θεὸς» ποὺ ἔγινε γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους «παιδίον νέον».

Καὶ γιὰ ποιό λόγο ἔγινε «παιδίον νέον»; Γιὰ ποιό λόγο ἔγινε ἄνθρωπος; Τὴν ἀπάντηση, ἂς τὴν παρουµε καὶ πάλι ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Δαµασκηνό: «ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ χαρίσει ξανὰ στὸν ἄνθρωπο, ἐκεῖνο γιὰ τὸ ὁποῖο τὸν προόρισε. Τὸν δηµιούργησε σύµφωνα µὲ τὴν δική Του εἰκόνα· ἐλεύθερο, προορισµένο νὰ τοῦ µοιάζει, νὰ εἶναι ὅπως καὶ ὁ Δηµιουργός του· τέλειος καὶ ἐνάρετος. Ὁ Θεὸς λοιπόν, δηµιούργησε τὸν ἄνθρωπο σὲ πλήρη κοινωνία µαζί Του, Ἐµεῖς ὅµως, αὐτὸ τὰ γνωρίσµατα τῆς θείας φύσεως τὰ ἀλλοιώσαµε καὶ τὰ µπερδέψαµε. Περάσαµε στὴν παράταξη τῆς κακίας µἐ ἀποτέλεσµα νὰ χάσουµε τὴν κοινωνία µἐ τὸν Θεό. Κι ὅταν πιὰ στερηθήκαµε τὴ ζωή, πέσαµε στὴ φθορὰ τοῦ θανάτου. Ἐπειδὴ ὄµως ὁ Θεὸς µᾶς προσέφερε τὸ ὕψιστο ἀγαθό, τὸ ὁποῖο δὲν τὸ διαφυλάξαµε, χρειάστηκε νὰ κατέβει ἐκεῖνος στὴ δική µας ξεπεσµένη φύση καὶ νὰ γίνει ἄνθρωπος µὲ σκοπὸ νὰ µᾶς ξαναδώσει τὴν πρώτη εἰκόνα καὶ νὰ µᾶς διδάξει τὴν ἐνάρετη ζωή. Γιὰ νὰ µᾶς ἐλευθερώσει ἀπὸ τὴν φθορὰ καὶ τὸν θάνατο. Γιὰ νὰ µᾶς ἐπαναφέρει σὲ κοινωνία µαζί Του. Γιὰ νὰ ἀνοίξει τὸν δρόµο τῆς δικῆς µας ἀνάστασης καὶ γιὰ νὰ λύσει τὰ δεσµὰ τῆς κυριαρχίας τοῦ διαβόλου καὶ γιὰ νὰ µᾶς γεµίσει κουράγιο. Γιὰ νὰ µᾶς ἐκπαιδεύσει νὰ πολεµοῦµε τὸν τύραννο µὲ τὴν ὑποµονὴ καὶ τὴν ταπείνωση».

Καὶ συνεχίζει ὁ ἱερὸς πατήρ: «Δόξα σὲ ἐσένα Χριστέ, Λόγε τοῦ Θεοῦ καὶ Σοφία καὶ Δύναµη καὶ Θεὲ Παντοκράτωρ. Τί δῶρα ἀντάξια νὰ Σοῦ προσφέρουµε ἐµεῖς οἱ ἄπραγοι, γιὰ ὅλα ὅσα µᾶς χάρισες; Ἐσὺ ὅλα µᾶς τὰ ἔχεις δώσει πλούσια. Μόνο ἕνα ζητᾶς ἀπὸ ἐµᾶς. Νὰ ἀποδεχθοῦµε τὴ σωτηρία ποὺ µᾶς προσφέρεις, δίνοντάς µας συγχρόνως καὶ τὴ δύναµη νὰ τήν πετύχουµε».

Καὶ ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἀποδέχθηκαν τὴν σωτηρία; Ὅλοι ὅσοι πιστεύουν στὸν Θεάνθρωπο, ὅσοι τηροῦν τὶς ἐντολές του, ὅσοι µελετοῦν τὸν Λόγο Του, ὅσοι προσεύχονται καὶ ἐλπίζουν σ᾽ Αὐτόν. Ὅσοι τὸν ἀγαποῦν καὶ ὅσοι, κυρίως, κοινωνοῦν τὸ Τίµιο Σῶµα Του καὶ τὸ Πανάγιο Αἷµα Του «τὸ ἐκχυθὲν ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσµου ζωῆς καὶ σωτηρίας». Στὸ σηµεῖο αὐτὸ ἐπιτρέψτε µου νὰ πῶ κάτι προσωπικό. Ἀπὸ ὅλα τὰ µέρη τοῦ κόσµου (καὶ ἐπισκέφθηκα πολλὰ) ζηλεύω τὸ ταπεινὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέµ. Ζηλεύω τὴ φάτνη, τ᾽ ἄχυρα. Ζηλεύω τὰ χέρια τῆς Παναγίας, ποὺ ἀγκάλιασαν τὸ «θεῖον Βρέφος». Ζηλεύω τὰ µάτια τοῦ Ἰωσήφ, ποὺ τὸ πρωτοεῖδαν. Ζηλεύω τὶς φωνὲς τῶν Ἀγγέλων. Ζηλεύω τὰ γόνατα τῶν ταπεινῶν Ποιµένων, ποὺ γονάτισαν µπροστά του. Ζηλεύω τὰ χνῶτα τῶν ἀλόγων ζώων, ποὺ τὸ ζέσταναν. Ζηλεύω ἐκείνη τὴ σκοτεινὴ νύχτα. Ζηλεύω καὶ θὰ ζηλεύω πάντα ἐκεῖνο τὸ Ἀχούρι τῆς Παλαιστίνης. Ἀλήθεια τί εἶναι τὰ βασίλεια καὶ τὰ ἀνάκτορα τοῦ κόσµου τούτου µπροστὰ σὲ αὐτό; Τί εἶναι τὰ πλούτη καὶ ἡ δόξα, οἱ ἡδονὲς καὶ οἱ ἀπολαύσεις, καί, γιὰ νὰ ἔρθουµε στὰ δικά µας, τί σχέση µποροῦν νὰ ἔχουν τὰ Χριστούγεννα, ποὺ γιορτάζουν οἱ Χριστιανοὶ τοῦ σήµερα µὲ τὸ παµµέγιστο Μυστήριο τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως; Πόσοι γνωρίζουν; Πόσοι πιστεύουν; Καὶ πόσοι πρωτίστως ζοῦν αὐτὸ τὸ γεγονός; Ἂς θυµηθοῦµε τὰ λόγια τῶν ποιµένων «Διέλθωµεν δὴ ἕως Βηθλεὲµ καὶ ἴδωµεν τὸ ρῆµα τοῦτο τὸ γεγονός».

Ἕνα εἶναι βέβαιο, πὼς Χριστούγεννα γιορτάζουν µόνον ὅσοι ἀκολουθοῦν τὴν πορεία τοῦ ἀστέρος. Ὅσοι ἀκολουθοῦν τοὺς µάγους στὸν δρόµο τους, ὅσοι βλέπουν µἐ αὐτοὺς «Τὸ παιδίον µετὰ Μαρίας τῆς µητρὸς αὐτοῦ εἰς τὴν οἰκίαν», δηλαδὴ µέσα στὴν Ἐκκλησία. Ὅσοι προσφέρουν στὸν νεογέννητο βασιλέα δῶρα, ὅπως οἱ µάγοι, οἱ ὁποῖοι «ἀνοίξαντες τοὺς θησαυροὺς αὐτῶν προσήνεγκαν αὐτῷ δῶρα, χρυσὸν καὶ λίβανον καὶ σµύρναν». Ἀλλὰ τί δῶρα νὰ τοῦ προσφέρουµε ἐµεῖς οἱ ὄντως πτωχοὶ καὶ πάµπτωχοι πνευµατικά, οἱ πεινασµένοι καὶ γυµνητεύοντες; Ἀλλὰ καὶ ἐὰν εἴχαµε, τί ἆραγε θὰ ἤθελε νὰ τοῦ προσφέρουµε;

Τετρακόσια χρόνια, περίπου, µετὰ τὴν γέννηση τοῦ Θεανθρώπου ἐκεῖ πλησίον τοῦ ἁγίου Σπηλαίου ζοῦσε ἕνας ἐνάρετος καὶ ἅγιος µοναχός, ὁ Ἱερώνυµος µἐ τὴν συνοδεία µερικῶν εὐλαβῶν γυναικῶν. Μία νύχτα τῶν Χριστουγέννων ὁ Χριστὸς τοῦ ζήτησε ἕνα δῶρο. Ὁ ἄνθρωπος τὰ ἔχασε! Ποῦ νὰ βρεῖ, ἀκτήµων ἀσκητής, ἕνα δῶρο ἐπάξιο στὴν θεία µεγαλειότητα; Ταπεινὰ ρώτησε: «Τί δῶρο θέλεις, κύριε;» Καὶ ἐκεῖνος τοῦ ζήτησε σὰν δῶρο τὶς ἀµαρτίες του. Αὐτὸ τὸ δῶρο θέλει καὶ ἀπὸ ἐµᾶς, γιατί εἶναι ὁ µόνος ποὺ ἔχει «ἐξουσίαν ἀφιέναι ἐπὶ γῆς ἁµαρτίας».

Ἄλλωστε δὲν ἔχουµε τίποτε ἄλλο νὰ τοῦ προσφέρουµε, ἀφοῦ ὅλους, κλῆρο καὶ λαό, µᾶς µαστίζει µία γενικὴ πνευµατικὴ πτωχεία. Ἄδεια τὰ χέρια µας, κενὴ ἡ καρδιά µας. Ἂς Τοῦ δωσουµε λοιπὸν τὶς ἀµαρτίες µας, µετανοηµένοι ποὺ Τὸν λυπήσαµε. Ἂς Τοῦ προσφέρουµε τὰ λάθη µας, συντετριµµένοι ποὺ Τὸν περιφρονήσαµε. Ἂς Τοῦ χαρίσουµε τὴν ἀνθρώπινη ἀθλιότητά µας, ταπεινωµένοι ποὺ Τὸν ἐγκαταλείψαµε. Ἐκεῖνος µᾶς περιµένει ὑποµονετικὰ ἐκεῖ ποὺ Τὸν ἀφήσαµε, ἐκεῖ ποὺ Τοῦ γυρίσαµε τὴν πλάτη. Μᾶς περιµένει µἐ ἀνοιχτὴ τὴν ἀγκαλιά Του. Μία ἀγκαλιά, ποὺ µένει πάντα ἀνοιχτὴ καὶ ζεστή.

Ἐὰν δὲν κάνουµε ἔτσι, τότε γιὰ ἀκόµη µία φορὰ θὰ κάνουµε Χριστούγεννα χωρὶς Χριστὸ καὶ Φῶτα δίχως Φῶς. Θὰ κάνουµε τὰ Χριστούγεννα τοῦ «κόσµου τούτου» µὲ φῶτα πολλά. Μὲ γλυκὰ πολλά, µὲ τραγούδια πολλά, µὲ ὅσα βλέπουµε καὶ ἀκοῦµε κάθε χρόνο. Ὅµως ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει θέση σὲ αὐτὰ τὰ Χριστούγεννα. Τὴ θέση του τὴν παίρνει ὁ ἄλλος. Ὁ ἐχθρός τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὁ Μαµωνᾶς, ὁ ὁποῖος κάνει τὰ Χριστούγεννα εὐκαιρία καὶ µέσο ἐµπορικοῦ κέρδους, σπατάλης, κραιπάλης καὶ ἀµαρτιῶν πολλῶν «ρητῶν καὶ ἀρρήτων». Χριστούγεννα, στὰ ὁποῖα δὲν ἀκούγεται οὔτε ἡ λέξη «Χριστὸς» πολλὲς φορές. Χριστούγεννα, ποὺ δὲν εἶναι γιορτὴ ἀλλὰ τραγωδία, ποὺ δὲν εἶναι ἐπικοινωνία µἐ τὸν Σαρκωµένο Θεό, ἀλλὰ πανηγύρι µἐ τὸν διάβολο.Χριστούγεννα µὲ πολὺ σκοτάδι, δίχως Φῶς, δίχως ἀληθινὴ χαρά, δίχως ἐλευθερία. Γιὰ ἐµᾶς ὅµως τὰ Χριστούγεννα δὲν θὰ πάψουν νὰ εἶναι ἡ «µητρόπολις τῶν ἑορτῶν», ὅπως τὴν ἀποκαλεῖ ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστοµος. Δὲν θὰ παύσουν νὰ εἶναι τὸ µοναδικὸ καὶ συνταρακτικὸ νέο «τὸ καινόν, τὸ καινότατον», Δὲν θὰ πάψουν νὰ εἶναι ἡ φρέσκια εἴδηση, ἡ εἴδηση τῆς στιγµῆς. Ἐκείνης τῆς στιγµῆς, ποὺ πάντοτε πρέπει νὰ ἔχουµε στὸ νοῦ καὶ στὴν καρδιά µας, µέχρι τὴ στιγµὴ ποὺ θὰ κλείσουµε τὰ µάτια µας, γιατί στιγµὴ χωρὶς Χριστὸ εἶναι πραγµατικὸς θάνατος καὶ κόλαση.

Ἡ Ἐκκλησία µας, ὅσο ὑπάρχει αὐτὸς ὁ κόσµος, θὰ ψάλλει πανηγυρικὰ «Χριστὸς γεννᾶται· δοξάσατε» καὶ θὰ προσκαλεῖ τοὺς πιστοὺς νὰ κάνουν τὴν καρδιά τους φάτνη, γιὰ νὰ ἐναποθέσει ἡ Παναγία τὸ θεῖο Βρέφος. Τὸ σπήλαιο ἐκεῖνο µετὰ τὴν γέννηση τοῦ Θεανθρώπου ἔπαψε νὰ εἶναι Ἀχούρι, τουτέστι στάβλος ἀλόγων ζώων. Ἔγινε τὸ κέντρο τῆς γῆς καὶ τὸ σηµεῖο ἀναφορᾶς ὅλης τῆς ἀνθρωπότητας. Ἐὰν καὶ ἐµεῖς δεχθοῦµε τὸ θεῖο Βρέφος µέσα στὸ ἀχούρι τῆς ψυχῆς μας, ἀχούρι ἀπὸ τὰ πάθη, τὰ ἐλαττώµατα καὶ τὶς ἐλλείψεις µας, τότε καὶ ἡ δική µας καρδιὰ θὰ γίνει κατοικία τοῦ ζῶντος Θεοῦ καὶ θρόνος τοῦ Ἐπουρανίου βασιλέως. Θὰ εἶναι κρίµα νὰ µείνει πανδοχεῖο, ὅπου «οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύµατι».

Χριστὸς ἐτέχθη! Ἀληθῶς ἐτέχθη!

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

Γέρων Βαρθολομαίος Εσφιγμενίτης: «Η Γέννηση του Χριστού στην Γη είναι η απόδειξη της σωτηρίας του ανθρώπου»


Η παρακοή και πτώση των πρωτοπλάστων είχε σαν αποτέλεσμα την έξοδο από τον παράδεισο, την διακοπή δηλαδή της επικοινωνίας τους με τον Θεό, συμπαρασύροντας ταυτόχρονα όλο το ανθρώπινο γένος.

Το προαιώνιο σχέδιο του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου αποκαλύπτεται με την έλευση του Χριστού στην Γη. Η παγωμένη αυτή νύχτα της Γεννήσεως του Χριστού ήταν η κατάλληλη, γιατί απεικόνιζε την πνευματική κατάσταση στην οποία είχε φθάσει ο άνθρωπος, όλα σκοτεινά και παγωμένα.

Μέσα σ’αυτήν την απελπιστικά αδιέξοδη κατάσταση ήρθε ο Χριστός στην Γη φανερώνοντας ότι η απόφαση του ερχομού Του ήταν αποκλειστικά δική Του και όχι του αποξενωμένου από Αυτόν πλέον ανθρώπου!

Η Γέννηση του Χριστού μέσα στο ταπεινό σπήλαιο της Βηθλεέμ διέλυσε κάθε αδιέξοδο και απελπισία. Το αστέρι φώτισε την νύχτα και η ανάσα των άλογων ζώων ζέστανε την παγωμένη ατμόσφαιρα. Μέσα από την απλότητα του Σπηλαίου και της Φάτνης αποφάσισε να προβάλλει στον κόσμο σωματικά ο νοητός Ήλιος της δικαιοσύνης, διαλύοντας κάθε σκοτάδι στην ζωή του ανθρώπου, θερμαίνοντας την παγωμένη καρδιά του, δίνοντας νόημα ύπαρξης και σιγουριά σωτηρίας.

Ο Θεός δέχθηκε την συγγνώμη του ανθρώπου δίχως να του την ζητήσει ο ίδιος, στέλνοντας τον Υιό και Λόγο Του στην Γη! Αυτή είναι η αληθινή αγάπη, η οποία συγχωρεί χωρίς να το ζητήσει ο άλλος, χωρίς ανταλλάγματα και προϋποθέσεις!

Η Γέννηση του Χριστού στην Γη αποκατέστησε την επικοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό!

Η Γέννηση του Χριστού στην Γη είναι η απόδειξη της αγάπης του Θεού!

Η Γέννηση του Χριστού στην Γη είναι η απόδειξη της σωτηρίας του ανθρώπου!

Ο Θεός αποφάσισε για την σωτηρία του ανθρώπου, ο άνθρωπος μένει να αποφασίσει για την σωτηρία του!

Χρόνια πολλά!
Ο Καθηγούμενος της Ι. Μ. του Εσφιγμένου
Αρχ. Βαρθολομαίος
Και οι συν εμοί εν Χριστώ αδελφοί

Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός - Τι επιδιώκει η αμαρτία;


Η αμαρτία επιδιώκει να απατήσει τον άνθρωπο, διότι η φύση της είναι απάτη. Στην ουσία δεν υπάρχει κακό, αλλά το νόημα είναι που το μεταβάλλει. 

Επειδή ακριβώς μεταβαλλόμενη διά του νοήματος μία πράξη γίνεται ένοχη, εάν δεν καλυφθεί από την πρόφαση της απάτης, δεν πλανάται ο νους του ανθρώπου.

Γέροντας Ιουστίνος Πάρβου: «Ο Θεός κατά κάποιον τρόπο μας δείχνει σημάδια για να ετοιμαστούμε»

''Ο Θεός κατά κάποιον τρόπο μας δείχνει σημάδια για να ετοιμαστούμε. ∽Ρουμάνος  Γέροντας π.Ιουστίνος Πάρβου

Ο Θεός κατά κάποιον τρόπο μας δείχνει σημάδια για να ετοιμαστούμε. Εμείς όμως δεν δίνουμε σημασία. Αυτό σημαίνει ότι τα πάθη μάς τύφλωσαν τόσο πολύ που δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε το καλό από το κακό. 
''Ο Θεός κατά κάποιον τρόπο μας δείχνει σημάδια για να ετοιμαστούμε. ∽Ρουμάνος  Γέροντας π.Ιουστίνος Πάρβου
Η γενιά αυτή είναι τόσο τυφλωμένη από τα πάθη που ακόμη κι αν δουν βομβαρδισμούς ή οτιδήποτε άλλο δεν πρόκειται να μετανοήσουν...
Όπως λέει και η Γραφή ο καθένας είναι αλυσοδεμένος από κάποιο πάθος. Και όταν θα μας βρει το κακό τότε δεν θα έχουμε τη δύναμη να μετανοήσουμε. Ο καθένας προσπαθεί να ικανοποιήσει το πάθος του. Οι καρδιές έχουν πετρώσει. Αυτός που δεν αγωνίστηκε εναντίον των παθών του δεν θα βρει θεία βοήθεια στον καιρό των διωγμών. 
Ο Θεός μας στέλνει σημάδια για να έλθουμε ”εν εαυτώ” και να μετανοήσουμε. Να πάμε στους πνευματικούς για να εξομολογηθούμε, να κοινωνήσουμε με το σώμα και το αίμα του Χριστού για να πάρουμε δύναμη...

«Είναι κακό Γέροντα Πορφύριε, να είναι κάποιος ευαίσθητος;»


Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
– Να ξέρεις, παιδί μου, τίποτε δεν έγινε εική και ως έτυχε. Όλα έχουν τον σκοπό τους. 
Και τίποτα δεν γίνεται χωρίς να υπάρχει αιτία. Ούτε μια πευκοβελόνα δεν πέφτει από το πεύκο αν δεν θέλει ο Θεός. Γι’ αυτό θα πρέπει να μη στενοχωριέσαι για ο,τι σου γίνεται. Έτσι αγιαζόμαστε.

Να! Εσύ στενοχωριέσαι με τα πρόσωπα του σπιτιού σου και βασανίζεσαι πότε με τη γυναίκα σου και πότε με τα παιδιά σου. Αυτά είναι όμως που σε κάνουν και ανεβαίνεις πνευματικά ψηλά… Αν δεν ήσαν αυτοί, εσύ δεν θα προχωρούσες καθόλου.
Σου τους έχει δώσει ο Θεός για σένα. Μα θα μου πεις -συνέχισε ο Γέροντας- είναι καλό να υποφέρουμε από τους αγαπημένους μας; Ε! Έτσι το θέλει ο Θεός. Και εσύ είσαι ευαίσθητος πολύ, και από τη στενοχώρια σου, σου πονάει το στομάχι σου και η κοιλιά σου εκεί χαμηλά.

– Ναι, μα είναι κακό, Παππούλη, να είναι κάποιος ευαίσθητος;
– Ναι, είναι κακό να είναι κανείς πολύ ευαίσθητος σαν εσένα, γιατί με τη στενοχώρια δημιουργείς διάφορες σωματικές αρρώστιες. Δεν ξέρεις ακόμα ότι και όλες οι ψυχικές αρρώστιες είναι δαιμόνια;
– Όχι…
– Ε, μάθε το τώρα από μένα…

π. Ανδρέας Κονάνος - Όλα του γάμου δύσκολα: Πρέπει να βρεθεί λύση!


Βρες τρόπο να σώσεις τον γάμο σου, να χαρείς τη συζυγία σου, να πετύχεις τα πρώτα όνειρα που 'χες λίγα χρόνια πριν. Δεν παντρεύτηκες για να χωρίσεις.

Τα λόγια μου, ασήμαντα και φτωχά, χωρίς θεολογικές αξιώσεις. Δεν μπορούν να σταθούν σε μεγάλα συνέδρια. Όμως προσεύχομαι να μπορούν να ακουστούν στην καρδιά σου. Στο δωμάτιό σου, στο σπίτι σου, στη μοναξιά και στο μπέρδεμά σου.
Δεν θέλω να σε πονέσω μα ούτε να σε χαϊδέψω ψεύτικα. Ομως, απ' όσα μου λες και μου γράφεις κάθε ημέρα, ξέρω ότι ο γάμος σου περνάει δύσκολα τον τελευταίο καιρό.

Γι' αυτό θα σου μιλήσω όσο πιο αληθινά μπορώ. Χωρίς να είμαι με το μέρος του ενός ή του άλλου. Είμαι και με τους δυο σας! Αν νιώσεις κάποια δυσφορία, εύχομαι να είναι τόση όση νιώθει το χέρι σου όταν πας να του βγάλεις ένα αγκάθι. Πονάει, αλλά μετά ανακουφίζεσαι και χαμογελάς. Δεν σου κάνω τον έξυπνο ούτε διδάσκω αφ' υψηλού. Είμαι χειρότερος από σένα σε αρκετά. Είμαι σαν κι εσένα στα περισσότερα. Άνθρωπος. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Συνηθισμένος. Μιλάω με βάση όσα ακούω από ζευγάρια που χαίρονται πολύ τον γάμο τους ή δυσκολεύονται και νιώθουν τη βάρκα τους να μπάζει νερά και να αρχίζει να βουλιάζει...

Ακούω τα υπέροχα που μου λες και μου γράφεις, και θαυμάζω την ψυχή σου. Θέλω όμως να αποδείξεις όσα λες με την ευτυχία και την αγάπη σας. Με την ενότητα και το αγκάλιασμά σας. Στην πράξη! Στη σχέση σου, με τον άνθρωπό σου. Εύχομαι να πηγαίνεις πιο πέρα από τα λόγια, να νιώθεις πράγματα, να αφυπνίζεσαι, να προβληματίζεσαι και να επιτρέπεις το φανέρωμα της αγάπης του Χριστού στην καρδιά και τη σχέση σας. Πάντως, βρες τρόπο να σώσεις τον γάμο σου, να χαρείς τη συζυγία σου, να πετύχεις τα πρώτα σου όνειρα, που 'χες λίγα χρόνια πριν. Δεν παντρεύτηκες εσύ για να χωρίσεις, είμαι σίγουρος. Ούτε ποτέ φανταζόσουν ότι λίγο καιρό μετά θα συζητάς τώρα τέτοια θέματα. Ολα του γάμου δύσκολα. Οντως. Πρέπει να βρεθεί όμως μια λύση. Η προσευχή σου, ο εκκλησιασμός σου, η ένωσή σου με τον Χριστό διά των μυστηρίων, η σχέση σου με έναν πνευματικό που θα σε βοηθήσει ουσιαστικά, η ηρεμία σου, η επαφή με τον πυρήνα τού είναι σου, εκεί όπου υπάρχει η σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος και η Θεία Χάρη, εύχομαι, να κάνουν το θαύμα!

Σου αξίζει σίγουρα μια πιο όμορφη ζωή. Μην περιμένεις όμως να σ' τη χαρίσουν και να τη χτίσουν άλλοι. Εσύ θα τη χτίσεις, με το αίμα της καρδιάς σου και με το Αίμα του Χριστού. Με το δάκρυ και το χαμόγελό σου. Με τον αγώνα και τις θυσίες σου. Με τη δουλειά που θα κάνεις κυρίως μέσα σου. Θέλεις ακόμα δουλειά, παραδέξου το. Αξίζει όμως να κάνεις τα πάντα για να σώσεις τη σχέση σας, να την ομορφύνεις, να την κάνεις ν' ανθίσει και να γεμίσει την καρδιά σου χαρά, νόημα, δύναμη κι έκσταση. Προσεύχομαι

να γίνει το θαύμα που ακούει στο όνομα «οικογενειακή ευτυχία και ενότητα», «συζυγική αρμονία και γαλήνη»! Αν κάπου σ' αυτά που θα διαβάσεις συμπίπτουμε, καλώς. Αν όχι, ας μένει η αγάπη. Το πιο σημαντικό, άλλωστε, είναι αυτό: Εσείς οι δύο να είστε καλά!
*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Ολα του γάμου δύσκολα...», από τις εκδόσεις Άθως.
Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια

Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης: «Που πάτε, Έλληνες; Γιατί δεν αισθανόμεθα το βάρος της αμαρτίας;»


«Ὁ Θεός ἀποστρέφει τό πρόσωπό Του ἀπό τούς Ἕλληνας αὐτή τήν ὥρα..»
»Θέλω νά πῶ καί δυό λόγια γιά τήν ἀμετανοησία, τήν ὁποία ἔχομε οἱ ἄνθρωποι οἱ σημερινοί. Δέν μετανοοῦμε, ἀλλά πορεύεται ἕκαστος κατά τό θέλημά του, κατά τή σκέψη του πού τρέχει πρός τήν ἁμαρτία ἀκατάσχετα. Ποῦ πᾶτε, Ἕλληνες; Γιατί δέν αἰσθανόμεθα τό βάρος τῆς ἁμαρτίας; Γι᾽ αὐτό τό βάρος τῆς ἁμαρτίας εἶναι πού ὁ Θεός ἀποστρέφει τό πρόσωπό Του ἀπό τούς Ἕλληνας αὐτή τήν ὥρα. Τά ἄλλα ἔθνη βαδίζουν τόν δρόμο τῆς ἀπώλειάς τους. 
Ἀλλά ὄχι κι ἐμεῖς, οἱ Ἕλληνες, νά βαδίσομε στόν δρόμο τῆς ἀπώλειας, πού μᾶς ἔχει ὁ Θεός ἔθνος δικό Του και ἐμεῖς τρέχομε ἀκατάσχετα στήν ἀπώλεια ἀπ᾽ τήν ἀμετανοησία μας. ’Εμεῖς ὅμως δέν μετανοοῦμε. 
Εἴθε, χριστιανοί μου ἀδελφοί, νά μή μᾶς ἐγκαταλείψει ὁ Κύριος μέχρι τέλους. Νά μήν ἀποστρέψει τό πρόσωπον Αὐτοῦ καί στείλει τούς λύκους ἐδῶ μέσα καί μᾶς κατασπαράξουν. 
Ἐάν προσέξετε τά λόγια μου αὐτή τήν ὥρα καί συνετιστοῦμε κυβερνῶντες καί κυβερνώμενοι καί ἐπιστρέψουμε πρός Κύριον τόν Θεόν ἡμῶν, θά σωθοῦμε, χριστιανοί μου ἀδελφοί. Θά σωθοῦμε!Σᾶς ὑπόσχομαι! 
Γιατί, ὄχι ἐγώ, τό λέει ὁ Κύριος: «Μόνο νόημα νά κάνετε ἐσεῖς πώς γυρίζετε πρός ἐμένα, θά γυρίσω δέκα βήματα πρός ἐσᾶς». Ναί, αὐτός εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Κυρίου. Αὐτά ἤθελα νά σᾶς πῶ καί εὔχομαι ὁ Θεός νά μᾶς δώσει μετάνοια ὅλων. 
Νά νεύσει ὁ Κύριος διά τῆς Θείας Δυνάμεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νά συντρίψει τά εἴδωλα καί νά μᾶς σκεπάσει ὡς ἔθνος, νά ἀνταπεξέλθουμε. 
Διότι λύκοι βαρεῖς πολεμοῦν αὐτό τό ἔθνος, προσπαθοῦν νά μᾶς καταποντίσουν, νά μᾶς καταστρέψουν. Ἀλλά πιστεύω εἰς τόν Θεόν, τόν ἀληθινόν Θεόν, ὅτι δέν θά συμβεῖ τό τοιοῦτο. Πάλι μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ θά ἐπιπλεύσομε.»

Απόστολος Κυριακής 24 Δεκεμβρίου – Προ Χριστουγέννων

Απόστολος Κυριακής 24 Δεκεμβρίου 2017 - Προ της Χριστού Γεννήσεως - Επί Ασπαλάθων - Ι. Ν. Αγίων Αναργύρων Ηλιούπολης

Κυριακή προ των Χριστουγέννων (Εβρ. 11.9-10, 32-40)
Τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου
Πίστει παρῴκησεν [Ἀβραάμ] εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας ὡς ἀλλοτρίαν, ἐν σκηναῖς κατοικήσας μετὰ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ τῶν συγκληρονόμων τῆς ἐπαγγελίας τῆς αὐτῆς· ἐξεδέχετο γὰρ τὴν τοὺς θεμελίους ἔχουσαν πόλιν, ἧς τεχνίτης καὶ δημιουργὸς ὁ Θεός. Καὶ τί ἔτι λέγω; ἐπιλείψει γάρ με διηγούμενον ὁ χρόνος περὶ Γεδεών, Βαράκ τε καὶ Σαμψὼν καὶ Ἰεφθάε, Δαυΐδ τε καὶ Σαμουὴλ καὶ τῶν προφητῶν, οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τούς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι.



Απόδοση στη Νεοελληνική
Επειδή ο Θεός είχε προβλέψει κάτι καλύτερο για εμάς
Με πίστη εγκαταστάθηκε [ο Αβραάμ] στη γη της επαγγελίας, σαν [να ήταν] ξένη, κατοικώντας σε σκηνές μαζί με τον Ισαάκ και τον Ιακώβ, που ήταν συγκληρονόμοι στην ίδια ακριβώς επαγγελία [του Θεού]. Διότι περίμενε την πόλη που έχει τα [αληθινά] θεμέλια, της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός. Και τι να λέω ακόμα; Θα με πάρει αλήθεια ο χρόνος να διηγούμαι για τον Γεδεών, τον Βαράκ και τον Σαμψών και τον Ιεφθάε, τον Δαβίδ και τον Σαμουήλ και τους προφήτες, οι οποίοι μέσω της πίστης κατανίκησαν βασίλεια, ενήργησαν [με] δικαιοσύνη, πέτυχαν [να εκπληρώσει ο Θεός] τις επαγγελίες [του], έφραξαν στόματα λιονταριών, έσβησαν τη δύναμη του πυρός, διέφυγαν από τον κίνδυνο των μαχαιριών, έγιναν δυνατοί από αρρώστιες, έγιναν ισχυροί στον πόλεμο [και] έτρεψαν σε φυγή στρατεύματα ξένων. Γυναίκες έλαβαν [πίσω] τους νεκρούς τους αναστημένους. Άλλοι πάλι βασανίστηκαν με το [βασανιστικό όργανο] «τύμπανο», χωρίς να δέχονται να γλιτώσουν, [και αυτό] για να πετύχουν την [ασύγκριτα] καλύτερη ανάσταση. Και άλλοι δοκίμασαν εμπαιγμούς και μαστιγώσεις, ακόμα και δεσμά και φυλακή. Λιθοβολίσθηκαν, πριονίστηκαν, πέρασαν δοκιμασίες, πέθαναν με θανάτωση από μαχαίρι, περιέρχονταν [ενδεδυμένοι] με ενδύματα από δέρμα προβάτου, με δέρματα αιγών, υφιστάμενοι στερήσεις, θλιβόμενοι, υποβαλλόμενοι σε κακουχίες. Αυτοί, των οποίων ο κόσμος δεν ήταν άξιος. Περιπλανώμενοι στις ερημιές και στα όρη και στα σπήλαια και στις τρύπες της γης. Και όλοι αυτοί, αν και έδωσαν μαρτυρία μέσω της πίστης [τους], δεν έλαβαν την επαγγελία, επειδή ο Θεός είχε προβλέψει κάτι καλύτερο για εμάς, για να μην τελειοποιηθούν [εκείνοι] χωρίς εμάς.

Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 24 Δεκεμβρίου 2017, Πρὸ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως


Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 24 Δεκεμβρίου 2017, Πρὸ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως (Ματθ. α΄ 1-25)

Βίβλος γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ Δαυῒδ υἱοῦ Ἀβραάμ. Ἀβραὰμ ἐγέννησε τὸν Ἰσαάκ, Ἰσαὰκ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ, Ἰακὼβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰούδαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ, Ἰούδας δὲ ἐγέννησε τὸν Φαρὲς καὶ τὸν Ζαρὰ ἐκ τῆς Θάμαρ, Φαρὲς δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐσρώμ, Ἐσρὼμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀράμ, Ἀρὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀμιναδάβ, Ἀμιναδὰβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ναασσών, Ναασσὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Σαλμών, Σαλμὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Βοὸζ ἐκ τῆς Ραχάβ, Βοὸζ δὲ ἐγέννησε τὸν Ὠβὴδ ἐκ τῆς Ρούθ, Ὠβὴδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰεσσαί, Ἰεσσαὶ δὲ ἐγέννησε τὸν Δαυῒδ τὸν βασιλέα. Δαυῒδ δὲ ὁ βασιλεὺς ἐγέννησε τὸν Σολομῶντα ἐκ τῆς τοῦ Οὐρίου, Σολομὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Ροβοάμ, Ροβοὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀβιά, Ἀβιὰ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀσά, Ἀσὰ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωσαφάτ, Ἰωσαφὰτ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωράμ, Ἰωρὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ὀζίαν, Ὀζίας δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωάθαμ, Ἰωάθαμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἄχαζ, Ἄχαζ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐζεκίαν, Ἐζεκίας δὲ ἐγέννησε τὸν Μανασσῆ, Μανασσῆς δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀμών, Ἀμὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωσίαν, Ἰωσίας δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰεχονίαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ ἐπὶ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος. Μετὰ δὲ τὴν μετοικεσίαν Βαβυλῶνος Ἰεχονίας ἐγέννησε τὸν Σαλαθιήλ, Σαλαθιὴλ δὲ ἐγέννησε τὸν Ζοροβάβελ, Ζοροβάβελ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀβιούδ, Ἀβιοὺδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλιακείμ, Ἐλιακεὶμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀζώρ, Ἀζὼρ δὲ ἐγέννησε τὸν Σαδώκ, Σαδὼκ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀχείμ, Ἀχεὶμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλιούδ, Ἐλιοὺδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλεάζαρ, Ἐλεάζαρ δὲ ἐγέννησε τὸν Ματθάν, Ματθὰν δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ, Ἰακὼβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωσὴφ τὸν ἄνδρα Μαρίας, ἐξ ἧς ἐγεννήθη Ἰησοῦς ὁ λεγόμενος Χριστός. Πᾶσαι οὖν αἱ γενεαὶ ἀπὸ Ἀβραὰμ ἕως Δαυῒδ γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ Δαυῒδ ἕως τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος ἕως τοῦ Χριστοῦ γενεαὶ δεκατέσσαρες. Τοῦ δὲ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ γέννησις οὕτως ἦν. μνηστευθείσης γὰρ τῆς μητρὸς αὐτοῦ Μαρίας τῷ Ἰωσήφ, πρὶν ἢ συνελθεῖν αὐτοὺς εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου. Ἰωσὴφ δὲ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, δίκαιος ὢν καὶ μὴ θέλων αὐτὴν παραδει­γματίσαι, ἐβουλή­θη λά­θρα ἀπολῦσαι αὐτήν. ταῦτα δὲ αὐτοῦ ἐνθυμηθέντος ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου κατ᾿ ὄναρ ἐφάνη αὐτῷ λέγων· Ἰωσὴφ υἱὸς Δαυΐδ, μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μα­­ριὰμ τὴν γυναῖκά σου· τὸ γὰρ ἐν αὐ­­τῇ γεννηθὲν ἐκ Πνεύματός ἐστιν Ἁγίου· τέξεται δὲ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν· αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. Τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεός. Διεγερθεὶς δὲ ὁ Ἰωσὴφ ἀπὸ τοῦ ὕπνου ἐποίησεν ὡς προσέταξεν αὐτῷ ὁ ἄγγελος Κυρίου καὶ παρέλαβε τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν ἕως οὗ ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν.

«Καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν· αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν»

Κυριακὴ πρὸ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως σήμερα, καὶ τὰ Ἀναγνώσματα εἶναι σχετικὰ μὲ τὴ μεγάλη ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων. Ἀκούσαμε στὸ εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα μετὰ τὸν γενεαλογικὸ κατάλογο τοῦ Κυρίου τὰ περιστατικὰ τῆς κατὰ σάρκα Γεννήσεώς Του. Ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίσθηκε στὸν Ἰωσὴφ στὸ ὄνειρό του καὶ τοῦ εἶπε ὅτι ἡ μνηστή του Μαρία εἶναι ἀθώα, καὶ τὸ παιδὶ ποὺ κυοφορεῖ, δὲν εἶναι συνηθισμένο· προέρχεται ἀπὸ δημιουργικὴ ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύμα­τος. Τὸν γιὸ ποὺ θὰ γεννήσει θὰ πρέπει νὰ τὸν ὀνομάσει Ἰησοῦ· διότι Αὐτὸς θὰ σώσει τὸν λαό Του ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες του… Ἂς δοῦμε λοιπὸν σήμερα τί σημαίνει τὸ ὄνομα «Ἰησοῦς» καὶ τί σημασία ἔχει αὐτὸ γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ κάθε πιστοῦ.

1. Ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου

Τὸ ὄνομα «Ἰησοῦς» στὰ Ἑλληνικὰ σημαίνει Σωτήρ. Εἶναι ὄνομα ποὺ δὲν τὸ ἔδωσαν στὸ θεῖο Βρέφος οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ τὸ ὅρισε ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς διὰ τοῦ ἀγγέλου Του καὶ δηλώνει τὴν ἀποστολὴ τοῦ Κυρίου. Καὶ ἡ ἀποστολή Του εἶναι νὰ σώσει τὸν λαό Του ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες του. Ἐκεῖνος θὰ ἐξασφαλίσει τὴ σωτηρία γιὰ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος, καὶ ὅσοι Τὸν ἐγκολπωθοῦν ὡς Σωτήρα καὶ Λυτρωτή τους θὰ σωθοῦν. Αὐτοὶ θὰ ἀποτελέσουν τὸν λαό Του.

Θὰ σώσει τὸν λαό Του ἀπὸ τὴν ἁμαρτία… Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ ἔσωσαν κάποιους συνανθρώπους τους ἀπὸ τὸν σωματικὸ θάνατο, στρατηγοὶ ποὺ ἔσωσαν τὴν Πατρίδα τους ἀπὸ τὴν ὑποδούλωση, ἐπιστήμονες ποὺ μὲ τὶς ἐφευρέσεις τους εὐεργέτησαν πλήθη ἀν­­θρώπων.

Ὁ Κύριος Ἰησοῦς ὅμως σώζει ὅλες τὶς γενιὲς τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὸ πιὸ μεγάλο κακό, τὴν αἰτία ὅλων τῶν κακῶν. Σώζει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν αἰώνια κόλαση. Ἔρχεται μὲ τὸν λόγο Του νὰ διδάξει στὸν ἄνθρωπο τὴν ἀλήθεια· μὲ τὴ ζωή Του νὰ δώσει τὸ τέλειο παράδειγμα τῆς ἀρετῆς· μὲ τὸ Πάθος Του νὰ πάρει ἐπάνω Του τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, νὰ χαρίσει στὸν ἄνθρωπο τὴν ἄφεση, νὰ τὸν συμφιλιώσει μὲ τὸν Θεό. Αὐτὴ εἶναι ἡ σωτηρία μὲ τὴν ἀπόλυτη σημασία τῆς λέξεως.

Γι᾿ αὐτὸ εἶπε ὁ ἄγγελος: «Αὐτὸς γὰρ σώσει». Αὐτὸς θὰ σώσει, ὄχι ἄλλος. Κανεὶς ἄλλος δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει. Ἀπολύτως κανείς. «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία», διακήρυξε ἀργότερα ὁ ἀπόστολος Πέτρος (Πράξ. δ´ 12). Δὲν ὑπάρχει ἄλλο ὄνομα στὴ γῆ τὸ ὁποῖο ἔχει δώσει ὁ Θεὸς στοὺς ἀνθρώπους καὶ ἔχει ὁρίσει ὅτι μ᾿ αὐτὸ μποροῦμε νὰ σωθοῦμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι.

2. Ὀρθόδοξη πίστη καὶ ζωὴ μετανοίας

Ὅσοι πιστεύουμε στὸν Κύριο Ἰησοῦ καὶ θέλουμε νὰ γευτοῦμε τὴ σωτηρία ποὺ Ἐκεῖνος χαρίζει, τί πρέπει νὰ κάνουμε; Ὀφείλουμε ἀσφαλῶς νὰ γίνουμε λαός Του. Ἤδη μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα γίναμε μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του, ἡ ὁποία παρέχει τὴ σωτηρία διὰ τοῦ Χριστοῦ. 

Αὐτὸ πρέπει νὰ μᾶς συνέχει. Καὶ νὰ ἀναγνωρίζουμε συνειδητὰ τὸν Κύριο Ἰη­­σοῦ ὡς τὸν μόνο Σωτήρα μας. Νὰ μὴν ἐπηρεαζόμαστε ἑπομένως ἀπὸ τὸ πνεῦ­μα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς Παν­­θρησκείας, τὸ ὁποῖο δυστυχῶς σήμερα ἐπικρατεῖ ὅλο καὶ περισσότερο καὶ κηρύττει τὴν πλάνη ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες πρέπει νὰ εἶναι ἀποδεκτές, διότι τάχα εἶναι διαφορετικοὶ δρόμοι ποὺ ὁδηγοῦν ὅλοι στὸ Θεό.Ὅποιος ὅμως θέλει νὰ ἀξιωθεῖ τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας καὶ νὰ γιορτάζει ἀληθινὰ Χριστούγεννα, ὀφείλει νὰ φυλάττει τὴν Ὀρθόδοξη πίστη του ἀμόλυν­τη καὶ νὰ ὁμολογεῖ πίστη μόνο στὸν Κύριο Ἰησοῦ καὶ στὸν Πατέρα καὶ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸν μόνο ἀληθινὸ ἐν Τριάδι Θεό.

Ἐπιπλέον ὀφείλει νὰ ζεῖ ζωὴ μετανοί­ας. Γιατὶ ὁ Κύριος δὲν σώζει ἀπὸ τὶς ἁ­μαρτίες του ἐκεῖνον ποὺ δὲν θέλει νὰ τὶς ἀπαρνηθεῖ. Καὶ δὲν τὸν σώζει, διότι σέβεται τὴν ἐλευθερία του.Γιὰ νὰ σωθοῦμε λοιπόν, καλούμαστε, ἐλεύθερα, μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά, νὰ πα­­ραδώσουμε τὴ ζωή μας στὸ Χριστό· νὰ κάνουμε μόνο τὸ θέλημά Του· καθημερινὰ νὰ μετανοοῦμε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε νὰ ἐφαρμόζουμε ὅλο καὶ πιὸ πιστὰ τὶς ἅγιες ἐντολές Του· καὶ βέβαια νὰ συνδεόμαστε μὲ τὸν Κύριο μὲ τὴ συμμετοχή μας στὰ ἱερὰ Μυστήρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τότε θὰ εἴμαστε λαός Του, κληρονόμοι τῆς Βασιλείας Του.


Ἰησοῦς! Τὸ μοναδικὸ ὄνομα καὶ πρό­­σωπο ποὺ περίμεναν οἱ αἰῶνες. Τὸ ὄ­νομα ποὺ μᾶς ἀποκαλύπτει τὰ ἀληθινὰ δῶρα τῶν Χριστουγέννων: τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν, τὴ σωτηρία, τὴν ἀναγέννηση, τὴ θέωση. Ἂς προσπαθήσουμε νὰ περάσουμε αὐτὲς τὶς ἅγιες ἡμέρες μὲ εὐγνωμοσύνη καὶ δοξολογία πρὸς τὸν Θεό, μὲ βαθύτερη μετάνοια καὶ ἱερὲς ἀποφάσεις· νὰ νιώσουμε τὸν Κύριο ὡς «Ἰησοῦ», ὡς Σωτήρα τοῦ κόσμου καὶ προσωπικό μας Σωτήρα.

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

Πώς θα ένιωθες αν ο Χριστός σού έλεγε αυτά τα λόγια;


Όπως θα ξέρεις, πλησιάζουμε ξανά στην ημερομηνία των γενεθλίων μου. Κάθε χρόνο γίνεται γιορτή προς τιμή μου, έτσι και φέτος. Αυτές τις μέρες ο κόσμος κάνει πολλά ψώνια, γίνονται διαφημίσεις μέχρι και στο ράδιο, την τηλεόραση και παντού κανείς δεν μιλά για κάτι άλλο εκτός από το τι λείπει μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα…
Είναι ευχάριστο να ξέρω ότι τουλάχιστον μία μέρα τον χρόνο κάποιοι με σκέφτονται.

Όπως θα γνωρίζεις πριν από πολλά χρόνια ξεκίνησαν να γιορτάζουν τα γενέθλιά μου. Στην αρχή φαινόντουσαν να καταλαβαίνουν και με ευχαριστούσαν γι’ αυτό που έκανα για εκείνους. Όμως σήμερα κανείς δεν γνωρίζει τι γιορτάζουν.

Οι άνθρωποι συναντώνται και περνούν πολύ καλά όμως κανείς δεν ξέρει περί τίνος πρόκειται….

Θυμάμαι πέρυσι, την ημέρα των γενεθλίων που έκαναν μια μεγάλη γιορτή προς τιμή μου. Στο τραπέζι υπήρχαν τα πάντα, όλα ήταν διακοσμημένα όμορφα και υπήρχαν πολλά δώρα, αλλά …; Ξέρεις τι;…

Ούτε που με κάλεσαν, ενώ ήμουν ο επίτιμος καλεσμένος κανείς δεν θυμήθηκε να με καλέσει. Και η γιορτή γινόταν για μένα…

Και όταν έφτασε η μεγάλη μέρα… με άφησαν απ’ έξω, μου έκλεισαν την πόρτα… εγώ ήθελα να βρεθώ στο τραπέζι μαζί τους…

Η αλήθεια είναι ότι δεν εξεπλάγην γιατί τα τελευταία χρόνια όλοι μου κλείνουν την πόρτα. Μιας και δεν με κάλεσαν, σκέφτηκα να παραβρεθώ χωρίς να κάνω θόρυβο κι έτσι μπήκα και στάθηκα σε μια γωνίτσα.

Διασκέδαζαν όλοι, κάποιοι έλεγαν ιστορίες, γελούσαν, πέρναγαν πολύ καλά, μέχρι που έφτασε ένας….

Γέρος χοντρός, ντυμένος στα κόκκινα με άσπρα γένια… Και φώναζε… χο, χο, χο!, λες και είχε πιει λίγο παραπάνω…κάθισε βαριά βαριά σε μια πολυθρόνα και… Όλοι έτρεξαν καταπάνω του λέγοντας…Άγιε Βασίλη! …λες και η γιορτή ήταν γι’ αυτόν…

Ήρθαν τα μεσάνυχτα και όλοι άρχισαν να αγκαλιάζονται, άπλωσα κι εγώ τα χέρια μου ελπίζοντας πως κάποιος θα με αγκαλιάσει… Και ξέρεις; Κανείς δεν με αγκάλιασε.

Ξαφνικά άρχισαν όλοι να ανταλλάσσουν δώρα, ένας ένας τα άνοιγαν μέχρι που τελείωσαν όλα… Πλησίασα να δω μήπως παρ’ ελπίδα υπήρχε κάποιο για μένα, αλλά δεν υπήρχε τίποτα…

Πώς θα αισθανόσουν αν την ημέρα των γενεθλίων σου αντάλλασσαν δώρα όλοι μεταξύ τους κι εσένα δεν σου δώριζαν τίποτα;

Τότε κατάλαβα ότι εγώ περίσσευα σε εκείνη τη γιορτή, βγήκα χωρίς να κάνω θόρυβο, έκλεισα την πόρτα κι αποσύρθηκα…

Κάθε χρόνος που περνάει είναι χειρότερα, ο κόσμος θυμάται μόνο το δείπνο, τα δώρα και τις γιορτές. Κανείς δεν θυμάται εμένα…

Θα ήθελα αυτά τα Χριστούγεννα να μου επιτρέψεις να έρθω στη ζωή σου, να αναγνωρίσεις ότι πριν από δύο χιλιάδες χρόνια ήρθα σε αυτόν τον κόσμο για να δώσω τη ζωή μου για σένα, στον σταυρό, και να σε σώσω.

Το μόνο που θέλω σήμερα είναι να το πιστέψεις με όλη σου την καρδιά …

Θα σου πω κάτι: σκέφτηκα, μιας και πολλοί δεν με προσκαλούν στη γιορτή που κάνουν, θα κάνω τη δική μου γιορτή και θα είναι σπουδαία, όπως κανένας δεν την έχει φανταστεί, μια γιορτή πολύ μεγάλη. Ακόμη κάνω τις τελευταίες προετοιμασίες, στέλνω πολλές προσκλήσεις και σήμερα υπάρχει μία ειδικά για εσένα.

Θέλω μόνο να μου πεις αν θέλεις να βοηθήσεις, θα σου κρατήσω μια θέση και θα γράψω το όνομά σου, στη μεγάλη λίστα μου με τους καλεσμένους με κράτηση και… Θα πρέπει να μείνουν απ’ έξω εκείνοι που δεν θα απαντήσουν στην πρόσκλησή μου… Ετοιμάσου γιατί όταν όλα θα είναι έτοιμα, μια μέρα που δεν θα το περιμένει κανείς, θα κάνω μια μεγάλη γιορτή…

ΧΡΙΣΤΕ…Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ

Εν όψει των Χριστουγέννων


του Μητροπολίτου Προικοννήσου κ. Ιωσήφ

Πλησίασε και πάλι η μεγάλη και σωτήρια ημέρα των Χριστουγέννων. Σε λίγες μέρες, οι καμπάνες όλου του κόσμου θα διαλαλήσουν με τους ολόγλυκους ήχους τους πως «Χριστός γεννάται, λύτρωση στου κόσμου την ορφάνια»!

Μα πολύ πιο νωρίς, εμείς, οι Ορθόδοξοι, έχουμε το προανάκρουσμα αυτής της μελωδίας, όχι μόνο με την περίοδο της Χριστουγεννιάτικης νηστείας, που αρχίζει από τις 15 Νοεμβρίου, ούτε μόνο από τις πάντερπνες Καταβασίες «Χριστός γεννάται, δοξάσατε• Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε• Χριστός επί γης, υψώθητε» και το γλυκύτατο Κοντάκιο «Η Παρθένος σήμερον τον προαιώνιον Λόγον εν σπηλαίω έρχεται αποτεκείν απορρήτως», που από μέρες τ’ ακούμε να ψάλλονται στις εκκλησιές μας, μα και από το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής προ των Χριστουγέννων, που είναι το πρώτο κεφάλαιο της Καινής Διαθήκης, το πρώτο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον αγίου Ευαγγελίου, και μας περιγράφει όχι μόνο το ανθρώπινο γενεαλογικό δένδρο του Χριστού, μα και το ίδιο το κοσμοσωτήριο γεγονός της Γεννήσεώς Του.

Έτσι, η Εκκλησία μας, με πολλή σοφία, μας δίνει βαθμιαία την ευκαιρία και τη δυνατότητα μιας καλής πνευματικής προετοιμασίας, όχι απλώς για να γιορτάσουμε, μα, κυριολεκτικά, για να ζήσουμε το μεγάλο Μυστήριο της Σαρκώσεως του Λόγου του Θεού.

Αν τα Χριστούγεννα για άλλα δόγματα και λαούς είναι μια ευκαιρία οικογενειακής ζεστασιάς και εκδηλώσεων αγάπης μόνο, για τους Ορθοδόξους είναι κάτι πολύ πιό βαθύ και πολύ πιο σπουδαίο. Είναι μια ακόμη ευκαιρία να εμβαθύνουμε με σοβαρότητα στο γεγονός της ταπεινώσεως και της κενώσεως του Θεού, προκειμένου να πληρωθούμε και να υψωθούμε εμείς! Να γεμίσουμε όχι απλώς από αρετές, οι οποίες αυτονομημένες και καθαυτές δεν έχουν καμιά σημασία και αξία, όσο εντυπωσιακές κι αξιοθαύμαστες κι αν φαίνονται, αλλ’ αποκτούν νόημα και αξία μόνο σε σχέση με την αυτοαρετή και την αυτοαγιότητα που είναι ο Χριστός. Κατά πόσο δηλαδή καλλιεργούνται με την ευλογία Του, σύμφωνα με το θέλημά Του, και με μόνο σκοπό τη δόξα του Ονόματος Του, ως εργαλεία δηλαδή θεώσεως, αλλά και να γεμίσουμε από ζωή, και από εκείνο το «περισσόν», το οποίο υπαινίχθηκε ο Κύριος λέγοντας: «Εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν» (Ιωάν. 10: 10). Να γεμίσουμε από τις άκτιστες ενέργειές Του που χαρίζουν ζωή! Όχι μόνο τούτη την πρόσκαιρη, μα και την παντοτεινή και αιώνια! Και να γεμίσουμε από το φως Του το άκτιστο, το ζωοποιό, το θεοποιούν (=αυτό που κάνει τον άνθρωπο θεό), το αφθαρτίζον, το αγιάζον, αυτό που, από υπερβολή φιλανθρωπίας και ξεχείλισμα αγάπης, μας κάνει «θεούς» κατά χάριν. Αυτό είναι το «περισσόν»! Και να υψωθούμε στο αρχαίο κάλλος, στην πρώτη ομορφιά, την «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού» (Γεν. 1: 26), με την οποία μας έπλασε, κι απ’ όπου με την αμαρτία μας ξεπέσαμε και -δυστυχώς- εξακολουθούμε να ξεπέφτουμε.

Είναι, λοιπόν, τα Χριστούγεννα για τους Ορθοδόξους μια ευκαιρία να ταπεινωθούμε μαζί με τον ταπεινούμενο Χριστό. Και ταυτόχρονα μια ευκαιρία για να υψωθούμε από την κίβδηλη ζωή της αμαρτίας και την αφόρητη πλήξη της καθημερινής συμβατικότητας στην εν Χριστώ ζωή! Τη ζωή των δακρύων της μετανοίας και της μυστικής χαράς που χαρίζει στις μετανοούσες ψυχές ο Παμφιλάνθρωπος Κύριος. Τη ζωή της ειλικρίνειας απέναντι στον εαυτό μας, στους ανθρώπους και στο Θεό. Τη ζωή της γνήσιας πνευματικότητας μέσα στη μοσχολιβανισμένη ατμόσφαιρα της Εκκλησίας. Τη ζωή της αυθεντικής, χριστομίμητης και χριστοκεντρικής αρετής, που βιώνεται εν τω κρυπτώ, αλλά θα λάβει την ανταπόδοσή της εν τω φανερώ. Τη ζωή που θάχει πάρει διαζύγιο από κάθε είδους φαρισαϊσμούς κ’ υποκρισίες. Τη ζωή του «χρηστού ζυγού» και του «ελαφρού φορτίου» του Χριστού (Ματθ. 11: 30), που η άρση τους φέρνει την ανάπαυση, το γλυκασμό και την παμπόθητη ειρήνη της ψυχής, την «πάντα νουν υπερέχουσαν»!

Ευχή της Εκκλησίας είναι πάντα αυτή η ευκαιρία να γίνεται δεκτή από κάθε πιστό με ευγνώμονα αισθήματα προς τον «νηπιάζοντα τη σάρκι» Κύριο, και ν’ αξιοποιείται καλοδιάθετα,
ώστε να μη μένουμε στα Χριστούγεννα της γαλοπούλας, των κουραμπιέδων και των δώρων, μα να ζούμε τα Χριστούγεννα του Χριστού! Τα Χριστούγεννα της Εκκλησίας! Τα Χριστούγεννα που έχουν τη δύναμη να γεμίζουν το κενό της ψυχής μας και να παρηγορούν την καρδιά μας! Τα Χριστούγεννα που λυτρώνουν, σώζουν και θεοποιούν!

(«Οσμή ζωής», εκδ. Άθως)