Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: «Αν την θλίψη σου την κάνεις προσευχή, αν τον πόνο σου δεν τον αφήνεις μέσα σου, αλλά τον κάνεις ανάταση, τότε μεταβάλλεται σε δύναμη»


Ὁ Γέροντας Πορφύρος ἀπέφευγε τὴν ὀξύτητα στὶς ἐκφράσεις. Συνιστοῦσε πάντα ὅλα νὰ γίνονται ἁπαλὰ καὶ χωρὶς βία. 
— Οἱ τρομακτικὲς μορφὲς ποὺ παίρνει ὁ πονηρὸς καὶ παρουσιάζεται 

στὸν χριστιανό, ὀφείλον­ται πολὺ συχνὰ στὸν βίαιο τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖον ὁ πιστὸς πολεμᾶ τὰ πάθη του, ἔλεγε. Τὸ πνεῦμα τοῦ κακοῦ δὲν ἔχει μορφή. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ δίνουν μορφὴ ἀνάλογα μὲ τὰ βιώματά τους, τὰ γονίδιά τους καὶ τὴν κληρονομικότητά τους. 
— Καὶ ὁ Μέγας Ἀντώνιος ποὺ ἔβλεπε τέτοιες μορφές; 
—  Ἔ, δὲν ἦταν μέγας καὶ ἅγιος ἀπὸ τὴν ἀρχή, ἔλεγε μὲ χαμόγελο. Νὰ ἀγωνίζεσαι ἁπαλὰ καὶ χωρὶς βία νὰ μεταμορφώσεις τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη σὲ καλά. Οἱ τρεῖς  Ἱεράρχες δὲν ἔβλεπαν τὸ κακό* καὶ δὲν περιγράφουν τὸν διάβολο. Δὲν ἀσκοῦσαν βία πάνω τους, ὥστε νὰ καταπιεσθεῖ τὸ νευρικὸ σύστημα. Μὲ ἁπαλὸ καὶ ἐρωτικὸ τρόπο ἔστρεφαν ἀβίαστα τὸν νοῦ τους πρὸς τὸν Χριστό, καὶ τὰ ἄλλα ὑποχωροῦσαν, κι ἔτσι δὲν ὑπῆρχε καμία καταπίεση. Δίνονταν στὸν Χριστὸ καὶ ὅλη ἡ δυναμικότητά τους πήγαινε ἐκεῖ. Δὲν ἔμενε τίποτα γιὰ τὸν ἀντίθετο. Ἂν τὴν θλίψη σου τὴν κάνεις προσευχή, ἂν τὸν πόνο σου δὲν τὸν ἀφήνεις μέσα σου, ἀλλὰ τὸν κάνεις ἀνάταση, τότε μεταβάλλεται σὲ δύναμη.  Ἔτσι ἔκαναν οἱ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης. Τότε ποὺ ἔμεινα τρεῖς μέρες στὴν ἐκκλησία καὶ μελετοῦσα περιμένοντας τὴν κουρά μου, τότε ἤμουν μέσα στὸν Θεό. Καὶ ἐπανέλαβε τὴν σκέψη του γιὰ τὴν Ἐκκλησία: Ὅλοι νὰ εἴμαστε ἑνωμένοι μέσα στὴν Ἐκκλησία. Μὰ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἄκτιστη.  Ὅλοι ἑνούμεθα ἐκεῖ μεταξύ μας καὶ μὲ ὅλους τοὺς ἁγίους. Ἑνωμένοι καὶ ὁ Υἱὸς μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Πνεῦμα, ἡ Παναγία Τριάδα, κι ἐμεῖς μαζί Της. Αὐτὴ εἶναι ἡ Ἐκκλησία. (Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Συνομιλώντας μὲ τὸν Γέροντα Πορφύριο“, τῆς Ἄννας Κωστάκου)

Αγία Ελέσα Οσιομάρτυς που μαρτύρησε στα Κύθηρα (01 Αυγούστου)

Αποτέλεσμα εικόνας για Αγία Ελέσα Οσιομάρτυς που μαρτύρησε στα Κύθηρα

Βιογραφία
Η Αγία Ελέσα γεννήθηκε στην Πελοπόννησο. Ο πατέρας της ήταν ένας πλούσιος άρχοντας Έλληνας, αλλά ειδωλολάτρης και ονομαζόταν Ελλάδιος. Η μητέρα της όμως, Ευγενία, ήταν μια αγία γυναίκα με πολλές αρετές και πλούσια χαρίσματα. Δεν είχε παιδιά και γι’ αυτό παρακάλεσε τον Θεό να την λυπηθεί και να την αξιώσει να γεννήσει ένα παιδί. Μια μέρα ενώ βρισκόταν μόνη στο σπίτι και προσευχόταν, άκουσε μια φωνή από τον ουρανό που της έλεγε «Σε ελέησε ο Θεός σε ότι του ζήτησες, και σου έδωσε καρπόν κοιλίας». Όταν γεννήθηκε η Ελέσα (την ονόμασαν Ελέσα από τη φωνή που είχε ακούσει η μητέρα της «ἐλέησέ σε ὁ Θεός»), η μητέρα της την αφιέρωσε στον Κύριο και την βάπτισε χριστιανή, στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Όσο μεγάλωνε στην ηλικία, τόσο δυνάμωνε η πίστη της και η αγάπη της προς το Θεό. Μετά από την αγία κοίμηση της μητέρας της, ενώ η αγία ήταν 14 χρονών, σκέφτηκε ότι δεν θα μπορούσε να ζήσει με τον ειδωλολάτρη πατέρα της ο οποίος ήθελε να την παντρέψει με έναν άρχοντα. Γι' αυτό μετά από πολλή προσευχή και όταν βρήκε κατάλληλη ευκαιρία, έφυγε αφού μοίρασε πολλές ελεημοσύνες σε φτωχούς και σε ορφανά, μαζί με δύο δούλες της και ασκήτευε σε ένα βουνό των Κυθήρων.

Όμως ο πατέρας της, έψαξε και την βρήκε και προσπάθησε να την γυρίσει πάλι πίσω στο σπίτι τους. Στην άρνηση όμως της Αγίας, ο πατέρας της εξοργισμένος την κατεδίωξε. Η Αγία διωκόμενη έφθασε στή ρίζα του βουνού που σήμερα ονομάζεται βουνό της Αγίας Ελέσας και παρεκάλεσε το Θεό λέγοντας «σκίσε γη και κρύψε με». Από τη σχισμή που ανοίχθηκε στο βουνό πέρασε η Αγία και έφθασε στην κορυφή, όπου κατέφθασε αλλόφρων ο πατέρας της και την αποκεφάλισε την 1η Αυγούστου 375 μ.Χ. Στον τόπο του μαρτυρίου της η υπηρέτριά της την έθαψε.

Οι πρώτοι χριστιανοί που ήλθαν στο νησί για να προσκυνήσουν τον τάφο της Αγίας, ανήγειραν μικρό ναΐσκο χωμένο κατά το πλείστον εντός του εδάφους, στον οποίο οι προσκυνητές κατέβαιναν με 5-6 σκαλοπάτια. Η Αγία Τράπεζα του ναΐσκου εστήθη πάνω από τον τάφο της Αγίας. Η παράδοση λέει ότι κατά τους παλαιοτάτους χρόνους έρχονταν προσκυνητές από τη Μάνη κατά την 1η Αυγούστου και τιμούσαν την μνήμη της Αγίας. Αυτός ο μικρός Ναός σωζόταν μέχρι το 1867 μ.Χ. ως ιδιόκτητος της οικογενείας Κασιμάτη - Γεράκα. Το 1871 μ.Χ. ανηγέρθη ο σημερινός ευρύχωρος Ναός με συνδρομές των χριστιανών πάνω στα ερείπια του παλαιού Ναού, ο οποίος επιχωματώθηκε για να ισοπεδωθεί το έδαφος στο σημείο όπου θα ανεγειρόταν ο νέος Ναός. Πάνω ακριβώς από τον παλαιό Ναό εκτίσθη το άγιο Βήμα και πάνω από το σημείο, όπου ήταν ο τάφος της Αγίας εκτίσθη και του νέου Ναού η Αγία Τράπεζα. Την ίδια περίοδο χτίστηκαν γύρω από το Ναό και τα πρώτα κελλιά ισόγεια με βόλτα (καμάρες). Ο Ναός ήταν συναδελφικός με αδελφούς τους Βενέρηδες του χωριού Γερακιάνικα. Το 1945 μ.Χ. ο Ναός έγινε ενοριακός του γειτονικού χωριού Πούρκου. Κατά τη δεκαετία του '50 ξεκίνησε ο εξωραϊσμός και η ανάδειξη του Προσκυνήματος με την εκτέλεση μεγάλων έργων, όπως ήταν ο εξωραϊσμός του ναού, η ανέγερσις νέου κωδωνοστασίου, η διαμόρφωση του περιβάλλοντος, η ανέγερση ηγουμενείου και σύγχρονων κελλίων, ο ηλεκτροφωτισμός και η κατασκευή αυτοκινητόδρομου, που ήταν και το δυσκολώτερο έργο, λόγω του δυσπρόσιτου της περιοχής, που δημιουργείται από τους κάθετους απόκρημνους βράχους.

Η Αγία Ελέσα με τον Όσιο Θεόδωρο θεωρούνται προστάτες των Κυθήρων και ο λαός πιστεύει ότι η Αγία έχει «χαλινώσει» τα φίδια των Κυθήρων και δεν είναι δηλητηριώδη.

Σημείωση: Η μνήμη της συγκεκριμένης Αγίας δεν αναφέρεται πουθενά στους Συναξαριστές, τη βρίσκουμε σαν μάρτυρα μόνο στα Κύθηρα.


Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Γόνος ἅγιος, Πελοποννήσου, γέρας ἔνθεον, νήσου Κυθήρων, ἀνεδείχθης, Ἐλέσα πανεύφημε, ὑπὲρ Χριστοῦ γὰρ νομίμως ἀθλήσασα, χειρὶ πατρῷα ἐτμήθης τὴν κάραν σου, Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἐκ στείρας ἐβλάστησας, καθάπερ ἄνθος τερπνόν, πατρὸς δὲ μισήσασα, τὴν ἀθεΐαν στερρῶς, Ἐλέσα πανένδοξε, ἔλαμψας ἐν τῇ νήσῳ τῶν Κυθήρων ὁσίως, ἤθλησας δὲ ἐν ταύτῃ, καὶ λαμπρῶς ἐδοξάσθης· καὶ νῦν ἀναπηγάζεις, τὰ θεῖα δωρήματα.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α΄.
Ὡς ὁ προφήτης ἐκ στείρας, Ἐλέσα, βλαστήσασα, καὶ τῆς ἐρήμου ὡς οὗτος οἰκήτειρα γέγονας. Λιποῦσα γὰρ δόξας τιμάς τε ἐν γῇ, λαμπαδηφόρος ἐχώρεις πρὸς τὰ οὐράνια. Θαυματουργούσης δὲ ὄρη πορείαν σοὶ ἐσκεύαζον, τὴν κεφαλὴν τμηθείση ὑπ’ αὐτοῦ τοῦ γεννήτορος. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ δωρησαμένῳ σὲ ἡμῖν προστάτιν ἀκοίμητον.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Τὴν τῶν παρθένων καλλονὴν μεγαλομάρτυρα, καὶ τῶν Κυθήρων κραταιὰν σκέπην καὶ πρόμαχον, ἀνυμνήσωμεν συμφώνως θείαν Ἐλέσαν, πρὸς τὸν Κύριον γὰρ παῤῥησίαν κέκτηται ἡμᾶς πάντας ἐκ κινδύνων περισκέπουσα, τοὺς κραυγάζοντας· χαίροις Μάρτυς πανένδοξε.

Ἕτερον Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ἐν Κυθήροις ἔλαμψας ἀμέμπτῳ βίῳ, καὶ λαμπρῶς ἠγώνισαι, ὑπὲρ Χριστοῦ μαρτυρικῶς· ὅθεν ἀξίως δεδόξασαι, Ὁσιομάρτυς Ἐλέσα πανένδοξε.

Κάθισμα
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὡραία ἐν κάλλεσι παρθένε γέγονας, τὰ στίγματα φέρουσα τοῦ μαρτυρίου τοῦ σοῦ, Ἐλέσα πανεύφημε· ὅθεν νῦν παρεστῶσα τῷ Χριστῷ στεφηφόρος, πρέσβευε ὑπὲρ πάντων τῶν τιμώντων τὴν πάντιμον μνήμην σου Μάρτυς πολύαθλε.

Ὁ Οἶκος
Σήμερον ἀνεδείχθη Ἑωσφόρος τοῖς πᾶσι, ἡ ἔνδοξος καὶ πάνσεπτος μνήμη τῆς Παρθενομάρτυρος Χριστοῦ, διὸ πιστοὶ ἅπαντες ἀθρόως συνέλθωμεν ἐν πίστει κραυγάζοντες αὐτῇ ἐκ πόθου·

Χαίροις σεμνὴ, παρθενίας κάλλος· χαίροις σὺ εἷ τῶν Μαρτύρων κλέος.
Χαίροις, τῶν Κυθήρων ἡ δόξα καὶ καύχημα· χαίροις, τῶν σῶν δούλων ἡ μόνη βοήθεια.
Χαίροις, ὅτι τῶν αἰτούντων τὰς αἰτήσεις ἐκπληροῖς· χαίροις, νύμφη Κυρίου καλλιμάρτυς Ἐλέσα.
Χαίροις τῷ σῷ Νυμφίῳ, στεφηφόρος ἡ στᾶσα· χαίροις, σὺ γὰρ τὴν πλάνην κατήργησας.
Χαίροις, σὺ γὰρ τὸν Χριστὸν ἀνεκήρυξας· χαίροις, πιστῶν κραταιὰ προστασία.
Χαίροις, ἡμᾶς γὰρ τῶν δεινῶν ἀπαλλάττεις· χαίροις, μάρτυς πανένδοξε.

Μεγαλυνάριον
Χαίροις ὦ Ἐλέσα νύμφη Χριστοῦ, Παρθενομαρτύρων, ἀκροθίνιον εὐκλεές· χαίροις Κυθήρων, ὡράϊσμα καὶ σκέπη, σεμνὴ Ὁσιομάρτυς, Ἀγγέλων σύσκηνε.

Άγιοι Επτά Μακκαβαίοι, η μητέρα τους Σολομονή και ο διδάσκαλός τους Ελεάζαρος (01 Αυγούστου)

Αποτέλεσμα εικόνας για Άγιοι Επτά Μακκαβαίοι, η μητέρα τους Σολομονή και ο διδάσκαλός τους Ελεάζαρος

Ιερά Λείψανα: Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Eλεάζαρου βρίσκεται στη Μονή Παντελεήμονος Αγίου Όρους.
Το Λείψανο της Αγίας Σολομονής βρίσκεται αδιάφθορο στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου Φαναρίου Κωνσταντινουπόλεως.
Απότμημα του Ιερού Λειψάνου της Αγίας Σολομονής βρίσκεται στη Μονή Ξηροποτόμου Αγίου Όρους.

Βιογραφία
«Αὐτοκράτωρ ἐστὶ τῶν παθῶν ὁ εὐσεβὴς λογισμός» (Δ' Μακκαβαίων, α' 7, θ' 4). Ο ευσεβής λογισμός είναι κυρίαρχος και εξουσιαστής επί των παθών. Αυτό με περίσσια ανδρεία απέδειξαν οι επτά αδελφοί Μακκαβαίοι με τη στάση τους απέναντι στο βασιλιά της Συρίας Αντίοχο (περί το 5327 από κτίσεως κόσμου ή 173 π.Χ.), όταν αυτός τους έταξε δόξες, τιμές και επίγειες απολαύσεις, αν αυτοί καταπατούσαν το Μωσαϊκό νόμο και έτρωγαν από τα απαγορευμένα φαγητά που τους πρόσφερε. Προηγήθηκε ο ενενηκονταετής διδάσκαλος τους, Ελεάζαρος, που εφάρμοσε στο έπακρο το νόμο που τους δίδασκε, με αποτέλεσμα ο Αντίοχος να τον ρίξει στη φωτιά.

Εμπνεόμενα από τη θυσία του γέροντα διδασκάλου τους, τα επτά αδέλφια κράτησαν την ίδια γενναία στάση απέναντι στο βασιλιά, όταν τους κάλεσε μπροστά του. Στην αρχή ο Αντίοχος προσπάθησε να τους κολακεύσει με διάφορα εγκώμια για τη νιότη τους. Τους είπε ότι αν έτρωγαν από τα ειδωλόθυτα που τους πρόσφερε, θα απολάμβαναν μεγάλες τιμές, και φυσικά θα τους έσωζε από το θάνατο. Τότε οι επτά αδελφοί απάντησαν στον Αντίοχο: «χαλεπώτερον γὰρ αὐτοῦ τοῦ θανάτου νομίζομεν εἶναι σοῦ τὸν ἐπὶ τὴ παρανομῶ σωτηρία ἠμῶν ἔλεον». Δηλαδή, είναι περισσότερο επιβλαβής και απ' αυτόν το θάνατο, νομίζουμε, η συμπάθειά σου για την παράνομη σωτηρία μας.

Εξοργισμένος τότε ο Αντίοχος, με τροχούς, φωτιά και ακόντια, έναν-έναν τους σκότωσε όλους. Όταν είδε αυτό η μητέρα τους Σολομονή, ρίχτηκε μόνη της στη φωτιά και έτσι όλοι μαζί πήραν το στεφάνι του μαρτυρίου.

Τα ονόματα των Επτά Μακκαβαίών είναι: Αβείμ (ή Άβιβος), Αντώνιος (ή Αντωνίνος) ,Γουρίας, Ελεαζάρος, Ευσέβωνας, Αχείμ, Μάρκελλος (ή Σάμωνας, ή Εύλαλος ή Μάρκος).


Ἀπολυτίκιον  
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τῶν Μακκαβαίων τὸν ἐπτάριθμον δῆμον, σὺν τὴ μητρὶ Σολομονὴ τὴ ἁγία, καὶ Ἐλεάζαρ ἅμα εὐφημήσωμεν οὗτοι γὰρ ἠρίστευσαν, δι' ἀγώνων νομίμων, ὡς φρουροὶ καὶ φύλακες, τῶν τοῦ Νόμου δογμάτων καὶ νῦν ὡς καλλιμάρτυρες Χριστοῦ, ὑπὲρ τοῦ κόσμου, ἀπαύστως πρεσβεύουσι. 

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν
Σοφίας Θεοῦ, οἱ στύλοι οἱ ἑπτάριθμοι, καὶ θείου φωτός, οἱ λύχνοιοι ἑπτάφωτοι, Μακκαβαῖοι πάνσοφοι, πρὸ Μαρτύρων μέγιστοι Μάρτυρες, σὺν αὐτοῖς τῷ πάντων Θεῷ, αἰτεῖσθε σωθῆναι τοὺς τιμῶντας ὑμᾶς.

Η Χάρη και η παρρησία της Παναγίας μας


Θεολογία Μοναχή Καθηγουμένη Ι. Μ. Κοιμήσεως Θεοτόκου Μικροκάστρου Σιατίστης
Αν η πίστη μας είναι λιγοστή, αν η μετάνοιά μας είναι χλιαρή, αν η αντοχή μας στην άσκηση και στην εγκράτεια είναι αδύναμη, τότε ένα μας απομένει. 

Η αρετή των Αγίων μας και η παρρησία της Παναγίας μας στο πρόσωπο του Υιού της. Τα δύο αυτά μπορούν να κάμψουν τον δικαιοκρίτη και φιλάνθρωπο Κύριό μας, Ιησού Χριστό. Μεγάλη, άλλωστε, είναι η ισχύς της δέησης των δικαίων.

Αν κατά τη γνώμη των Πατέρων ο Θεός έπλασε τον κόσμο με απώτερο σκοπό να γεννηθεί η Θεοτόκος, το τελειότερο ανθρώπινο πλάσμα, τότε τολμούμε να σκεφθούμε πως και για χάρη αυτού και μόνου του προσώπου ο Θεός μπορεί και να συγκρατήσει τη δίκαιη οργή Του.

Μπορούμε να επικαλεστούμε την ομογένειά μας, «του γαρ και γένους εσμέν», αν μου επιτρέπεται να δανειστώ αυτήν την έκφραση. Είμαστε από το ίδιο, το ανθρώπινο γένος.

Είναι τόση η Χάρη της Παναγίας, ώστε ο ίδιος ο Θεός την είπε «Κεχαριτωμένη». Η καθαρότητά Της είναι πάνω από τις ηλιακές λαμπηδόνες, η τιμή Της ανώτερη των Χερουβίμ, η δόξα Της ασύγκριτα λαμπρότερη των Σεραφίμ, η ταπεινοφροσύνη Της συγκίνησε τον ίδιο τον Θεό.

Παρεδρεύει λοιπόν στο θρόνο της μεγαλωσύνης του Θεού. Και όπως τότε στο γάμο της Κανά με το θάρρος της μάνας έλυσε θαυματουργικά το πρόβλημα από την έλλειψη του κρασιού, έτσι και τώρα, συμπάσχει στα δεινά του λαού μας και μπορεί να αποσπάσει τη συμπάθεια του Υιού της και Θεού μας, στις δυσχείμερες ημέρες μας, αν του υπενθυμίσει τις αναρίθμητες Εκκλησιές που χτίσανε οι Έλληνες στο όνομά Της, τα αμέτρητα Εξωκκλήσια και προσκυνητάρια που στήθηκαν σε κορυφές και σ’ ακρογιάλια από ευγνωμοσύνη για τις ευεργεσίες Της, τις χαριτόβρυτες Εικόνες που ιστορήσανε αγιασμένοι αγιογράφοι. Τις αμέτρητες Παρακλήσεις του Δεκαπενταυγούστου, τα μελίρρυτα «Άξιον εστί», που αμιλλώνται τις αγγελικές υμνωδίες, τα «τεριρέμια» Της, το «Θεοτοκάριον» του Αγίου Νικοδήμου, τους ύμνους του Αγίου Νεκταρίου στο Πρόσωπό Της και το λαοφιλέστατο «Αγνή Παρθένε». Θα Του υπενθυμίσει ακόμη και κάποιους τόνους ασημιού αγορασμένους απ’ τον πιστό λαό της και δουλεμένο με μεράκι για τα καντήλια της, τα φωτοστέφανά της, τις ασημένιες θαυματουργικές Εικόνες της. Ίσως τότε ν’ ανοίξει ο Δεσπότης Χριστός καινούργια υπόγεια φλέβα κρυμμένου θησαυρού για χάρη Της, για να πληρώσει Εκείνη τα ασυλλόγιστα χρέη των παιδιών Της. Είμαστε τάχα σίγουροι πως τους ξεθάψαμε τους θησαυρούς όλης της γης;

Και κοντά σ’ Εκείνη να επικαλεσθούμε και τις αναρίθμητες στρατιές «των Αποστόλων, των Μαρτύρων, των Ομολογητών, Εγκρατευτών, Ιεραρχών», κάθε πνεύμα «δικαίου εν πίστει τετελειωμένου» σε μια ύστατη πρεσβεία υπέρ του Ελληνικού λαού, του πλανηθέντος και ημαρτηκότος.

Και πέρα απ’ όλα αυτά που συντηρούν την ελπίδα μας, έχουμε και τα σπάνια δώρα των ημερών μας στο Θεό. Στείλαμε στον Ουρανό τέσσερα πολύτιμα δώρα: τον Όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη, την Αγία Σοφία της Κλεισούρας, τον Όσιο Μελέτιο της Ρόδου, τον Όσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Καρποί ώριμοι, δράγματα πολύσπορα, σταφύλια περκάζοντα, ρόδα αμάραντα από την ακανθώδη και εγκαταλελειμένη γη των πατέρων μας. Πράγματι, «Ου επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις» (Ρωμ. 5:20).

Αυτοί είναι οι τελευταίοι δρομείς και στεφανίτες. Αλλά οι αμοιβές για τους αγώνες τους θα μεταβιβασθούν σε μας. Θα κινήσουν τη μακροθυμία του Θεού στην αναισθησία μας, θα φρενάρουν την απληστία μας, θα αποκαλύψουν την πνευματική γύμνια μας, θα στηλιτεύσουν τα έκλυτα ήθη μας. Θα ταπεινώσουν την αλαζονεία μας, θα δικαιώσουν τον πένητα και το ορφανό και θα υψώσουν την τιμή της Εκκλησίας μας.
Από το βιβλίο: Καθηγουμένης Θεολογίας Μοναχής, «Η έσχατη ελπίδα μας». Έκδ. Ι. Μ. Κοιμήσεως Θεοτόκου Μικροκάστρου Σιατίστης, 2016, σελ. 48.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΑΠΟ 01 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΕΩΣ 16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΕΥΚΑΔΟΣ ΚΑΙ ΙΘΑΚΗΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για κοιμηση παναγιας

  
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ 
ΑΠΟ 01 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΕΩΣ 16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΤΡΙΤΗ 01/08/17 ΩΡΑ:07:30ΠΜ-
ΟΡΘΡΟΣ,ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΣΤΑΥΡΟΥ)

ΤΡΙΤΗ 01/08/17 ΩΡΑ:19:00ΜΜ-
ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΣΤΑΥΡΟΥ)

ΤΕΤΑΡΤΗ 02/08/17 ΩΡΑ:19:00ΜΜ-
ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΣΤΑΥΡΟΥ)

ΠΕΜΠΤΗ 03/08/17 ΩΡΑ:19:00ΜΜ-
ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΞΩΓΗΣ)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 04/08/17 ΩΡΑ:19:00ΜΜ-
ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΣΤΑΥΡΟΥ)

ΣΑΒΒΑΤΟ 05/08/17 ΩΡΑ:19:00ΜΜ-
ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΜΕΤΑ ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΣΤΑΥΡΟΥ)

ΚΥΡΙΑΚΗ 06/08/17 ΩΡΑ:07:30ΠΜ-
ΟΡΘΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΣΤΑΥΡΟΥ)

ΚΥΡΙΑΚΗ 06/08/17 ΩΡΑ:19:00ΜΜ-
ΜΕΘΕΟΡΤΙΟΣ ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΣΤΑΥΡΟΥ)

ΔΕΥΤΕΡΑ 07/08/17 ΩΡΑ:19:00ΜΜ-
ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΗΛΙΚΑΤΑ ΣΤΑΥΡΟΥ)

ΤΡΙΤΗ 08/08/17 ΩΡΑ:19:00ΜΜ-
ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΓΕΝΕΣΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΛΥΒΙΑ)

ΤΕΤΑΡΤΗ 09/08/17 ΩΡΑ:21:00ΜΜ-
(ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ)
ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ,ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ,ΟΡΘΡΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΟΠΟΥ ΘΑ ΨΑΛΛΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΕΓΚΩΜΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΣΤΑΥΡΟΥ)

ΠΕΜΠΤΗ 10/08/17 ΩΡΑ:19:00ΜΜ-
ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΞΩΓΗΣ)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11/08/17 ΩΡΑ:19:00ΜΜ-
ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΣΤΑΥΡΟΥ)

ΚΥΡΙΑΚΗ 13/08/17 ΩΡΑ:07:30ΠΜ-
ΟΡΘΡΟΣ ΚΑΙ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ)

ΚΥΡΙΑΚΗ 13/08/17 ΩΡΑ:19:00ΜΜ- 
ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΣΤΑΥΡΟΥ)

ΔΕΥΤΕΡΑ14/08/17 ΩΡΑ:19:00ΜΜ- 
ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ)

ΤΡΙΤΗ 15/08/17 ΩΡΑ:07:30ΠΜ-
ΟΡΘΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕΤΑ ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΣΤΑΥΟΥ) 

ΤΕΤΑΡΤΗ 16/08/17 ΩΡΑ:07:30ΠΜ-
(ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ)
ΟΡΘΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕΤΑ ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ (Ι.Ν.ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΞΩΓΗΣ) 

ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΙΣ ΟΛΟΥΣ

«Θα περάσουμε δύσκολες μέρες, γιατί ο κόσμος δεν εξομολογείται, και αυτοί που εξομολογούνται δεν κάνουν καθαρά εξομολόγηση»


Ο μακαριστός γέροντας Νεόφυτος (κατά κόσμον Ναούμ Σκαρκαλάς), που εκοιμήθη εν Κυρίω τον Μάιο του 2005, άφησε μνήμη πολύ εναρέτου και αγίου ανδρός. Εφλέγετο από διάπυρο έρωτα προς τον Θεό και την αγία Του Εκκλησία, την οποία διηκόνησε με πολύ ζήλο, με όλη την ζωή του.

Ο Ταπεινός και χαριτωμένος Γέροντας της Κοζάνης 
Αρχιμ. Νεόφυτος Σκαρκαλάς (1917-2005)
Ο γέροντας δεν είχε ιδιαίτερο χάρισμα λόγου. Όμως τα απλά αλλά χαριτωμένα λόγια του ωφελούσαν πολύ τους ακροατάς του. 
Παραθέτουμε ενδεικτικώς κάποια από αυτά:
Να μη σταματήσετε τον εκκλησιασμό και την εξομολόγηση Από την Εκκλησία βγαίνει η αγιότης. Μέσα από την Εκκλησία και τα μυστήριά της δυναμώνει η πίστη μας. Εγώ,παιδί μου, από το σπίτι στην Εκκλησία και από την Εκκλησία στο σπίτι. Έτσι να κάνης και συ.
**** 
Να πηγαίνουμε από την νύχτα στην Εκκλησία. Όταν τελειώνη ο εξάψαλμος, να κάνουμε τρεις μετάνοιες και να ζητούμε (νοερώς) την βασιλεία του Θεού. Στο «Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…» να λέμε (νοερώς): «Μέγα το όνομα της Αγίας Τριάδος».
Να μη φεύγουμε από την Θ. Λειτουργία πριν το «Δι᾿ευχών…» εκτός σοβαρού λόγου, γιατί μοιάζουμε τον Ιούδα. Να λέμε συχνά: «Ζη Κύριος Παντοκράτωρ» και «Το έλεός σου Κύριε καταδιώξει με πάσας τας ημέρας της ζωής μου».
**** 
 Η προσευχή είναι το Οξυγόνο του Χριστιανού. Η προσευχή είναι συνομιλία με τον Θεό. Όπως πας, ας πούμε, στον Νομάρχη και λες έτσι εκείνο, αλλιώς το άλλο, έτσι να τα λες και με τον Θεό. Να συζητάς μαζί Του. Από τις 12 τα μεσάνυχτα μέχρι τις 5 το πρωί ο ουρανός είναι ανοιχτός. Τότε ο φύλακας Άγγελος ανεβαίνει στον Θεό και εμείς πρέπει να είμαστε στο σπίτι και όχι έξω, γιατί είναι η ώρα που πολεμά ο πονηρός. Τις ώρες αυτές να κάνουμε προσευχή, παρακλήσεις και ο ,τι άλλο μπορούμε, όταν μάλιστα έχουμε σοβαρό πρόβλημα και θέλουμε βοήθεια από τον Θεό. Να Του μιλάμε, όπως μιλάμε στον πατέρα μας.
**** 
Οι προσευχές μας δεν ακούγονται πάντοτε, γιατί ο Θεός έχει για κάθε άνθρωπο τον σκοπό του. Ξέρετε γιατί το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται και ο Θεός; Γιατί είναι άδειο. Το λέμε χωρίς νόημα. Να σηκώνεστε νωρίς το πρωί, για να τακτοποιήτε τα πνευματικά σας καθήκοντα. Στο νοικοκυριό να είστε παράδειγμα. Να είστε καθαροί αλλά όχι επίμονοι στα υλικά και στα εξωτερικά. Το βάρος να το ρίχνετε στην μελέτη και στην προσευχή.
**** 
Να διαβάζετε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας και την Παράκλησή της. Την Κυριακή, τον Κανόνα του Ιησού Χριστού. Την Δευτέρα, του Αγίου Αγγέλου. Την Τετάρτη και Παρασκευή, του Τιμίου Σταυρού. Το Σάββατο, των Αγίων Πάντων. Πέντε αρετές σώζουν τον άνθρωπο: Προσευχή, εγκράτεια, ελεημοσύνη, πτωχεία, μακροθυμία. Προσευχή, συντριβή, ταπείνωση, εξομολόγηση. Θα περάσουμε δύσκολες μέρες, γιατί ο κόσμος δεν εξομολογείται, και αυτοί που εξομολογούνται δεν κάνουν καθαρά εξομολόγηση. Θα χαθή η πίστη από τους ανθρώπους.
****
Έρχονται οι άνθρωποι και λένε: Διάβασέ μου μία συγχωρητική ευχή. Βρε τι λες; Χωρίς εξομολόγηση ευχή; Τι είναι αυτά; Λένε· αυτά τα λέει ο Νεόφυτος. Όχι, δεν τα λέει ο Νεόφυτος. Ο Χριστός τα λέει.
****
Να τηρήτε την νηστεία, να έχετε προσευχή, ελεημοσύνη και να μη παραμελήτε τον κανόνα σας. Η νηστεία είναι αγιότης. Είναι η ακρίβεια της πίστεώς μας. Να ζητάτε από όλους συγγνώμη και να την νιώθετε. Να ταπεινωνόσαστε.
****
Ένα είναι το μέλημά μας, πως θα σωθούμε. Μέσον της σωτηρίας μας είναι η ταπείνωσις. Για να αποκτήσουμε την ταπείνωσι να μη μιλάμε, να μη θυμώνουμε, να μην αντιμιλούμε, να μην εκδικούμαστε.
Από το περιοδικό: «Όσιος Γρηγόριος» – Περίοδος Β’, έτος 2006 (Έκδοση Ι.Μ.Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος)

Μήπως ζούμε τέτοιες ημέρες;


Είπε ο αββάς Αντώνιος:
«Έρχεται καιρός που οι άνθρωποι θα παραλογίζονται. Και αν δουν κάποιον να μη παραλογίζεται, θα ξεσηκωθούν εναντίον του, λέγοντας: "Εσύ είσαι παράλογος". Και αυτό θα συμβεί, γιατί δεν θα είναι όμοιός τους».

Όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ: «Η ευχή του Ιησού είναι εργασία κοινή των αγγέλων και των ανθρώπων»


Η ευχή του Ιησού είναι εργασία κοινή των αγγέλων και των ανθρώπων. Με την προσευχή αυτή οι άνθρωποι πλησιάζουν σύντομα την ζωή των αγγέλων.

Η ευχή είναι η πηγή όλων των καλών έργων και αρετών και εξορίζει μακριά από τον άνθρωπο τα σκοτεινά πάθη.Σε σύντομο χρόνο κάνει τον άνθρωπο ικανό να αποκτήσει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Απόκτησε την, και πριν πεθάνεις θα αποκτήσεις ψυχή Αγγελική. Η ευχή είναι θεϊκή αγαλλίαση.

Κανένα άλλο πνευματικό όπλο δε μπορεί να αναχαιτίσει τόσο αποτελεσματικά τους δαίμονες. Τους κατακαίει όπως η φωτιά τα βάτα.

Η Νηστεία στην Ορθόδοξη Εκκλησία (πότε και πώς νηστεύουμε)


Ή χριστιανική ζωή είναι ασκητική αγώνας να ελευθερωθούμε από το ζυγό της αμαρτίας και την κυριαρχία των παθών προσπάθεια να φθά­σουμε με τη χάρη του Κυρίου στον αγιασμό και στη θέωση. Στον αγώνα αυτό σημαντικότατη θέση κατέχει και ή νηστεία.

Ή νηστεία είναι εντολή του Θεού αρχαιό­τατος θεσμός της Εκκλησίας· όπλο από τα βα­σικότερα της εν Χριστώ ζωής. Με τη νηστεία πού κάνουμε:

αποκρούουμε τις επιθέσεις του διαβόλου
χαλιναγωγούμε τις άτακτες επιθυμίες της σάρκας
καθαρίζουμε την ψυχή μας από τα διάφο­ρα πάθη
αποδιώκουμε τους αισχρούς λογισμούς
βοηθούμαστε στην προσευχή
ενισχυόμαστε στον αγώνα για την από­κτηση των χριστιανικών αρετών.

Ή σημασία πού έχει για τη χριστιανική ζωή ή νηστεία οδήγησε την Εκκλησία μας στο να καθορίσει με σοφία και τον χρόνο και τον τρόπο με τον όποιο οι ορθόδοξοι χριστιανοί οφείλουμε να νηστεύουμε. Στη συνέχεια παραθέτουμε τις εκκλησιαστικές νηστείες ολοκλήρου του έτους. (Όποιος θέλει να πληροφορηθεί περισσότερα, μπορεί να συμβουλευτεί το χρησιμότατο βιβλίο του αδελφού μας, Άρχιμ. Συμεών Κούτσα, Ή νηστεία της Εκκλησίας, το οποίο έχει εκδώσει ή Αποστολική Διακονία).

1. ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
Από τα αποστολικά χρόνια ακόμη oι ήμερες της Τετάρτης και της Παρασκευής, συνδεδεμέ­νες με τα άγια Πάθη του Κυρίου μας, απέκτη­σαν μιαν ιδιαίτερη σημασία. Έχουν πένθιμο χαρακτήρα. Και ορίστηκαν ως ήμερες νηστείας.Τετάρτη και Παρασκευή, λοιπόν, νηστεύου­με όλο τον χρόνο. Και νηστεία γι' αυτές τις δύο ήμερες — ιδιαίτερα κατά τις περιόδους νηστεί­ας (τις Σαρακοστές) — σημαίνει φαγητό χωρίς λάδι.

Αν κατά τις ήμερες της Τετάρτης ή της Πα­ρασκευής συμπέσει κάποια εορτή, τότε έχουμε, όπως λέμε, κατάλυση, δηλαδή τρώμε και δεν νηστεύουμε. Αν συμπέσει εορτή Αγίου, τρώμε λάδι- αν είναι εορτή αφιερωμένη στην Παναγία ή στον Τίμιο Πρόδρομο, τρώμε και ψάρι.

Όλες τις άλλες ήμερες της εβδομάδας μπορούμε να καταλύουμε από όλα- ό,τι θέλουμε. Φυσικά, όταν δεν βρισκόμαστε σε κάποια περίο­δο νηστείας.

Το Σάββατο και την Κυριακή δεν γίνεται ποτέ αυστηρή νηστεία, δηλαδή χωρίς λάδι. Το μοναδικό Σάββατο ολοκλήρου του έτους πού νη­στεύουμε και το λάδι είναι το Μέγα Σάββα­το, λόγω της μεγάλης ιερότητας της ημέρας.

2. ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ
Είναι ή μεγαλύτερη και ή πιο αυστηρή πε­ρίοδος νηστείας. Αρχίζει την Καθαρά Δευτέρα και τελειώνει την Κυριακή του Πάσχα. Σύμφω­να με τους Κανόνες της Εκκλησίας μας επιβάλ­λεται νά νηστεύουμε το λάδι όλες τις ήμερες, πλην Σαββάτου και Κυριακής. Αν ορισμένοι τώρα τρώνε λάδι και άλλες ήμερες (Δευτέρα, Τρίτη, Πέμπτη), αυτό θα πρέπει νά γίνεται μό­νο για λόγους αδυναμίας («δι'άσθένειαν σωματικήν») και ύστερα από έγκριση του Πνευματι­κού τους.Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακο­στής καταλύουμε:

ψάρι κατά την εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όποια μέρα κι αν τύχει, και την Κυριακή των Βαΐων
λάδι των αγίων Τεσσαράκοντα μαρτύρων (9 Μαρτίου) και κατά την εορτή της Συνάξεως του αρχαγγέλου Γαβριήλ (26 Μαρ­τίου) .

3. Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
Δεύτερη μακρά περίοδος νηστείας είναι ή νη­στεία των Χριστουγέννων, γνωστή στη γλώσσα του λαού μας και ως σαράντα (η)μερο. Αρχίζει την 15η Νοεμβρίου και λήγει την 24η Δεκεμ­βρίου.

Κατά τη νηστεία αυτή καταλύουμε ψάρι -όλες τις ήμερες πλην Τετάρτης και Παρα­σκευής - μέχρι και την 17η Δεκεμβρίου.

Ψάρι καταλύουμε επίσης και στην εορτή των Είσοδίων της Θεοτόκου, οποιαδήπο­τε ήμερα κι αν πέσει.

Από την 18η μέχρι και την 24η Δεκεμ­βρίου, παραμονή της εορτής, επιτρέπεται ή κατάλυση οίνου και ελαίου μόνο, φυσικά εκτός των ήμερων Τετάρτης και Παρα­σκευής πού παρεμβάλλονται και κατά τις όποιες τηρούμε άνέλαιη νηστεία.

* Επίσης συνηθίζουμε νά νηστεύουμε αυ­στηρότερα την πρώτη ήμερα της νηστείας (15 Νοεμβρίου), καθώς και την παραμονή της εορ­τής (24 Δεκεμβρίου), έκτος βέβαια κι αν πέσουν Σάββατο ή Κυριακή.

4. Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
Ή διάρκεια αυτής της νηστείας εξαρτάται κάθε χρόνο από την κινητή εορτή του Πάσχα. Αρχίζει τη Δευτέρα μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων και λήγει σταθερά την 28η Ιουνίου, παραμονή της εορτής των αγίων απο­στόλων Πέτρου και Παύλου. Ό τρόπος με τον οποίο τηρούμε τη νηστεία αυτή είναι ο ίδιος με τη νηστεία των Χριστουγέννων. Απέχουμε από κρέας, γαλακτερά και αυγά και τρώμε ψάρι, αν θέλουμε, όλες τις ήμερες, πλην τής Τετάρτης και τής Παρασκευής κατά τις οποίες έχουμε αυστηρή νηστεία.

Το ίδιο ισχύει - δηλαδή δεν καταλύουμε λάδι - και για την παραμονή τής εορτής, έκτος εάν συμπέσει Σάββατο ή Κυριακή.

Ψάρι καταλύουμε και κατά την εορτή του Γενεσίου του Τιμίου Προδρόμου (24 Ιου­νίου), οποιαδήποτε ημέρα κι αν πέσει.

Αν ή εορτή των αγίων αποστόλων Πέ­τρου και Παύλου πέσει ήμερα Τετάρτη ή Παρασκευή, καταλύουμε μόνο ψάρι.

5. Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Ή νηστεία αύτη, με την οποία τιμούμε την Παναγία μας, αρχίζει την 1η και λήγει την 14η Αυγούστου. Είναι νηστεία αυστηρή, όπως εκεί­νη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Εφόσον μπο­ρούμε, νηστεύουμε από λάδι όλες τις ήμερες, πλην Σαββάτου και Κυριακής. Ψάρι καταλύου­με μόνο κατά την εορτή της Μεταμορφώσεως.

* Κατάλυση ιχθύος και μόνο έχουμε και κατά την ήμερα της Κοιμήσεως της Θεο­τόκου, εάν αύτη συμπέσει Τετάρτη ή Πα­ρασκευή.

6. ΗΜΕΡΗΣΙΕΣ ΝΗΣΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
α) 5 Ιανουαρίου, παραμονή των Θεοφανείων. Με αυτήν προετοιμαζόμαστε πνευματικά για νά συμμετάσχουμε στον εορτασμό της μεγά­λης Δεσποτικής εορτής των Θεοφανείων και πα­ράλληλα για νά πιούμε τον Μεγάλο Αγιασμό.

β) 14 Σεπτεμβρίου, Ύψωσις του Τιμίου Σταύρου.
Ή ήμερα έχει σταυρώσιμο χαρακτήρα και κατά τα Τυπικά «φέρει τα Ίσα της αγίας και Με­γάλης Παρασκευής».

γ) 29 Αυγούστου, 'Απότομη τής τιμίας κε­φαλής του Προδρόμου Ιωάννου.

Κατά τις ήμερες αυτές δεν τρώμε λάδι, έκτος εάν συμπέσουν Σάββατο ή Κυριακή. 

7. ΑΠΟΛΥΤΕΣ ΠΕΡΙΟΔΟΙ

Έκτος από τις περιόδους νηστείας ή Εκκλη­σία μας καθόρισε και περιόδους απόλυτες, κατά τις όποιες τρώμε από όλα όλες τις ήμερες· και την Τετάρτη και την Παρασκευή πού περιλαμ­βάνονται σ' αυτές τις περιόδους. Τέτοιες περίο­δοι είναι ol έξης:

α) Το Δωδεκαήμερο.
Είναι ή περίοδος από τις 25 Δεκεμβρίου μέ­χρι τις 6 Ιανουαρίου με εξαίρεση την παραμονή των Θεοφανείων, κατά την οποία, όπως προα­ναφέραμε, έχουμε αυστηρή νηστεία.

β) Ή Διακαινήσιμος εβδομάδα.
Αρχίζει την Κυριακή του Πάσχα και λήγει την αμέσως επομένη Κυριακή του Θωμά.

γ) Ή εβδομάδα μετά την Πεντηκοστή, δη­λαδή από την Κυριακή τής Πεντηκοστής μέχρι την επομένη Κυριακή των Άγιων Πάντων.

δ) Οι τρείς πρώτες εβδομάδες του Τριωδί­ου.
Στις απόλυτες περιόδους μπορούμε νά συμ­περιλάβουμε και τις τρεις πρώτες εβδομάδες του Τριωδίου. Για τις εβδομάδες αυτές προβλέ­πονται τα έξης:

Την πρώτη εβδομάδα (του Τελώνου και Φαρισαίου) τρώμε όλες τις ήμερες από όλα.
Την δεύτερη εβδομάδα (Κυριακή Άσω­του - Κυριακή των Απόκρεω) τρώμε από όλα, έκτος από την Τετάρτη και την Πα­ρασκευή, κατά τις οποίες νηστεύουμε και το λάδι.
Την τρίτη εβδομάδα (τής Τυρινής) τρώμε από όλα έκτος από κρέας όλες τις ήμερες και την Τετάρτη και την Παρασκευή.Όπως προαναφέραμε, ή νηστεία τής Τετάρ­της και τής Παρασκευής όλο τον χρόνο είναι αυστηρή και άνέλαιη - χωρίς λάδι. Ωστόσο, όταν κατά τις ήμερες αυτές συμπίπτουν ορισμέ­νες εορτές, έχουμε κατάλυση άλλοτε ιχθύος και άλλοτε οίνου και ελαίου.

Ψάρι τρώμε βασικά κατά τις εορτές τής Πα­ναγίας και του Τιμίου Προδρόμου. Με κατάλυ­ση ελαίου τιμούμε τη μνήμη ορισμένων Αγίων πού, όπως λέμε στη λειτουργική γλώσσα, έχουν Δοξολογία και κατά την εορτή των οποίων τε­λείται πάντοτε ή θεία Λειτουργία.
Σημειώνουμε ακόμη ότι ψάρι καταλύουμε και την Τετάρτη τής Μεσοπεντηκοστής, καθώς και την Τετάρτη τής Αποδόσεως του Πάσχα.

Κατάλυση οίνου κ΄ ελαίου - Κατάλυση ιχθύος ( εάν οί ημερομηνίες αυτές πέσουν Τετ. - Παρ.)

Κατάλυση ιχθύος επίσης την Τετάρτη ΜεσοΠεντηκοστής, και Τετ. αποδόσεως Πάσχα.

Ένα μυστικό για τις ανθρώπινες σχέσεις. Να γίνουμε λίγο κουφοί, μουγγοί, τυφλοί, μωροί…


Ένα μυστικό για τις ανθρώπινες σχέσεις. Να γίνουμε λίγο κουφοί, μουγγοί, τυφλοί, μωροί…
Αββά Κασσιανού: 
Για το ότι δεν πρέπει να δίνουμε προσοχή στις αδυναμίες που παρουσιάζουν οι αδελφοί…
«Για να μπορέσεις να φθάσεις σ’ αυτό το στόχο κι εσύ παιδί μου και για να παραμείνεις αδιάκοπα κάτω από αυτό τον πνευματικό νόμο, οφείλεις, ζώντας στο Κοινόβιο, να τηρείς τρία πράγματα, καθώς λέει κ ο Ψαλμωδός:

«Εγώ», λέει, «σαν να είμαι κουφός δεν ακούω τι λένε και σαν να είμαι άλαλος δεν ανοίγω το στόμα μου για να απαντήσω. Eίμαι σαν άνθρωπος που δεν ακούει και που δεν βγάζει λόγο από το στόμα του». (Ψαλμ.37, 14-15).

‘Ετσι να είσαι, παιδί μου, κι εσύ. Να συμπεριφέρεσαι σαν κουφός, μουγγός και τυφλός. Αυτό βέβαια δεν ισχύει στη συμπεριφορά σου προς εκείνον, τον οποίο λόγω της τελειότητάς του, έχεις επιλέξει ως πρότυπο.

Τυφλός και μουγγός να είσαι μόνο για εκείνους των οποίων η συμπεριφορά είναι ελλιπής.

Γιατί υπάρχει κίνδυνος για σένα, αν κοιτάζεις τους άλλους –και μάλιστα όσους έχουν κάποια θέση κύρους- να μιμηθείς τρόπους συμπεριφοράς που πρίν είχες απερίφραστα καταδικάσει.

Να μην σκανδαλισθείς, αν ακούσεις ότι κάποιος είναι ανυπάκουος, αντιδραστικός, ότι κατακρίνει ή ότι ενεργεί διαφορετικά από αυτά που εσύ έχεις διδαχθεί.

Ούτε όμως πάλι και να ξεγελασθείς, ώστε να μιμηθείς το παράδειγμα του. Να είσαι σαν τον κουφό που περνάει μέσα από αυτές τις απρέπειες και τις ακαταστασίες, χωρίς να ακούει και χωρίς να αντιλαμβάνεται τίποτα.
Αν σε βρίζουν ή αν προσβάλουν κάποιον άλλο, εσύ να μένεις ατάραχος και να μην κλονίζεσαι. Να ακούς αυτές τις ύβρεις σαν μουγγός, χωρίς να τις ανταποδίδεις και να ψάλλεις συνεχώς μέσα στην καρδιά σου το στίχο του Ψαλμού που λέει:

«Είπα μέσα μου κι αποφάσισα να προσέχω τη συμπεριφορά μου και να μην αμαρτάνω με τη γλώσσα μου. Έβαλα φραγμό στο στόμα μου, όταν ήταν μπροστά μου ο αμαρτωλός, για να μην του δώσω αφορμή» (Ψαλμ. 38, 2-3).

Περισσότερο από όλα όμως να τηρείς το τέταρτο σημείο το οποίο και θα είναι το επιστέγασμα και η κορωνίδα των τριών άλλων που μόλις αναφέραμε. Να γίνεις, όπως λέει ο Απόστολος, «μωρός και να παύσεις να έχεις εμπιστοσύνη στη σοφία σου, ώστε να γίνεις πραγματικά σοφός» ( Α΄Κορ. 3,18).

Μην κατακρίνεις και μη σχολιάζεις τις εντολές που έχεις λάβει. Να υπακούεις πάντοτε με απλότητα και πίστη. Να θεωρείς ως άγιο, χρήσιμο και σοφό, μόνο αυτό που θα έχει κριθεί ως ευάρεστο στον Θεό και στον Γέροντά σου.

Όταν έτσι ζεις και κινείσαι, θα μπορέσεις ασφαλώς να παραμένεις κάτω από τον μοναχικό κανόνα και κανένας πειρασμός ή μηχανορραφία του Εχθρού δεν θα μπορέσει να σε βγάλει από το Μοναστήρι».
(Αββά Κασσιανού, Συνομιλίες… εκδ. Ετοιμασία, τόμος Β σελ. 385-386)

Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Άγιοι Σίλας, Σιλουανός, Επαινετός, Κρήσκης και Ανδρόνικος οι Απόστολοι (30 Ιουλίου)

Αποτέλεσμα εικόνας για Άγιοι Σίλας, Σιλουανός, Επαινετός, Κρήσκης και Ανδρόνικος οι Απόστολοι

Βιογραφία
Οι Άγιοι Σίλας, Σιλουανός, Επαινετός, Κρήσκης και Ανδρόνικος, ήταν πέντε από τούς εβδομήκοντα μαθητές του Κυρίου. Όλοι υπηρέτησαν το Ευαγγέλιο του Χριστού «ἐν κόπῳ καὶ μόχθω, ἐν ἀγρυπνίαις πολλάκις, ἐν λιμῷ καὶ δίψει, ἐν νηστείαις πολλάκις, ἐν ψύχει καὶ γυμνότητι» (Β' προς Κορινθίους, ια - 27). Δηλαδή, υπηρέτησαν τον Κύριο με κόπο και μόχθο, με αγρυπνίες πολλές φορές, με πείνα και δίψα στις μακρινές οδοιπορίες, με νηστείες, με ψύχος και γυμνότητα.

Ο Σίλας φυλακίστηκε μαζί με τον Παύλο στους Φιλίππους της Μακεδονίας (Πραξ. ιστ 25-39). Μετά από πολλούς μόχθους και αφού ακολούθησε τον Παύλο σε πολλές περιοδείες του, έγινε επίσκοπος Κορίνθου.

Ο Σιλουανός, από το αξίωμα του επισκόπου Θεσσαλονίκης, αγωνίσθηκε και βασανίστηκε για την πίστη του στον Κύριο.

Ο Επαινετός, από το αξίωμα του επισκόπου Καρθαγένης, αγωνίσθηκε και βασανίστηκε για την πίστη του στον Κύριο.

Ο Ανδρόνικος αγωνίστηκε και βασανίστηκε για την πίστη του στο Ευαγγέλιο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Ο Κρήσκης, τέλος, έγινε επίσκοπος Καρχιδονίας και από την θέση αυτή μόχθησε και υπηρέτησε το Θείο Ευαγγέλιο.

Να σημειώσουμε εδώ ότι ο Άγιος Ανδρόνικος, εορτάζεται μαζί με την Αγία Ιουνία και στις 17 Mαΐου, ενώ η εύρεση των τιμίων λειψάνων του εορτάζεται στις 22 Φεβρουαρίου.


Ἀπολυτίκιον  
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Οἱ θεῖοι Ἀπόστολοι, ὡς οὐρανοὶ λογικοί, τὴν δόξαν ἀστράψαντες, τοῦ κενωθέντος ἐν γῇ, συμφώνως ὑμνείσθωσαν, Κρήσκης Σιλουναὸς τέ, καὶ ὁ ἔνθεος Σίλας, ἅμα σὺν Ἀνδρονίκω, Ἐπαινετὸς ὁ θεόφρων Χριστὸν γὰρ ἰκετεύουσι, σώζεσθαι ἅπαντας.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Συνοδίτης τοῦ Παύλου γεγονὼς καὶ συνέκδημος, τὴν Νεάπολιν μάκαρ καὶ Φιλίππους ἐφώτισας, τῆς θείας ἐπιγνώσεως φωτί, Ἀπόστολε Σίλα ἱερέ. Ἀλλὰ φύλαττε καὶ σκέπε πάντας ἡμᾶς, ἐν πίστει ἐκβοῶντάς σοι· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐκπληροῦντι διὰ σοῦ, ἡμῶν τὰ αἰτήματα.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Εἰς τὰ τοῦ κόσμου δραμόντες πληρώματα, θεογνωσίας τὸν λόγον ἐσπείρατε· καὶ στάχυν πολύχουν δρεψάμενοι, τῷ Βασιλεῖ τῶν ἁπάντων προσήξατε, Ἀπόστολοι Χριστοῦ παναοίδιμοι.

Ἕτερον Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ἐορτάζει σήμερον ἐν εὐφροσύνῃ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἐκβοᾷ σοι Ἀπόστολε· χαῖρε ὦ Σίλα τοῦ Παύλου συνόμιλε.

Κάθισμα
Ἦχος δ'. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὡς ἀστέρες μέγιστοι τὴν οἰκουμένην, εὐσεβείας λάμψεσι, φωταγωγοῦντες εὐσεβῶς, εἰς τὸν αἰῶνα δοξάζεσθε, θαυματοφόροι Κυρίου Ἀπόστολοι.

Μεγαλυνάριον
Χαίρετε Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ, Ἀνδρόνικε Σίλα, καὶ θεόφρον Σιλουανέ, σὺν Ἐπαινετῷ τε, καὶ Κρήσκεντι τῷ θείῳ, τῆς ἀληθοῦς σοφίας ἐνδιαιτήματα.

Ἕτερον Μεγαλυνάριον
Χαίροις εὐσεβείας θεῖος πυρσός, Ἀπόστολε Σίλα, καὶ τῆς χάριτος θησαυρός· χαίροις ὁ τῷ Παύλῳ, πιστῶς διακονήσας, αἰτούμενος δὲ πᾶσιν, ἡμῖν τὰ κρείττονα.


«Όποιος αποφεύγει τις δοκιμασίες, απομακρύνεται από την ουράνια ζωή»


Του Ν. Βοϊνέσκου
Κανένας άνθρωπος, που δεν πέρασε από θλίψεις και δοκιμασίες, δε θα γίνει δεκτός στη Βασιλεία του Θεού, συνήθιζε να λέγει ο Μέγας Αντώνιος.

Αν είχαμε αποκτήσει ταπεινοφροσύνη, έλεγε άλλος Πατήρ, δε θα είχαμε ανάγκη παιδαγωγικής μάστιγος εκ μέρους του Θεού. Όλα τα κακά προέρχονται από την υπερηφάνεια. 
Αν στο εκλεκτό σκεύος του Χριστού, στο Μέγα Παύλο, δόθηκε άγγελος σατάν να τον θλίβει για να μην υπερηφανευθεί, πόσον μάλλον σε μας τους υπερηφάνους δεν θα παραχωρήσει ο Θεός να μας ρίξει πολλές φορές ο σατανάς σε σφάλματα, για να ταπεινωθούμε;

Ένας Ερημίτης ρώτησε τον Αββά Σισώη, τι έπρεπε να κάνη στην περίπτωση που θα του επετίθετο κάποιος βάρβαρος στην ερημιά που έμενε:

-Επιτρέπεται να τον φονεύσω αμυνόμενος;

-Όχι, αποκρίθηκε ο Όσιος. Παράδωσέ τον καλλίτερα στο Θεό. Όποιος πειρασμός κι αν σε βρει, να σκέπτεσαι πως προέρχεται από τις αμαρτίες σου. Το κακό που σου συντυχαίνει, να το θεωρείς δώρο της Θείας Ευσπλαχνίας.

Το δέντρο που σείεται από τον άνεμο, ούτε ρίζες γερές κάνει, ούτε μεγαλώνει όπως πρέπει, έλεγε κάποιος από τους Γέροντας. Κι ο άνθρωπος που δε σαλεύεται από τους πειρασμούς, δεν αποκτά δυνατό χαρακτήρα.

Άλλος Πατήρ συνήθιζε να λέγει συχνά στους νεωτέρους:

-Απομάκρυνε τους πειρασμούς και κανείς δε θα γίνει Άγιος. Όποιος αποφεύγει τις δοκιμασίες, απομακρύνεται από την ουράνια ζωή.

Όταν κουράζεται η ψυχή σου από το βάρος των δοκιμασιών, ας ψάλλουν τα χείλη σου θείους ύμνους κι η καρδιά σου ας μελετά τα ουράνια, για να βρίσκεις ανακούφιση. Μιμήσου τον κουρασμένο οδοιπόρο, που με το τραγούδι, που σιγολένε τα χείλη του, διασκεδάζει τον κόπο της οδοιπορίας, έλεγε ο Αββάς Υπερέχιος.

Παραχώρησε κάποτε ο Θεός να δοκιμαστεί σκληρά ένας αδελφός στη σκήτη, για να ωφεληθούν οι άλλοι από την υπομονή του. Χωρίς δική του υπαιτιότητα, τον περιφρονούσαν όλοι οι άλλοι αδελφοί. Τον απόφευγαν. Δεν ήθελαν ούτε να τον χαιρετήσουν. Αν ζητούσε καμιά φορά ψωμί ή τίποτε άλλο απολύτως αναγκαίο, δεν βρισκόταν κανείς να του δώσει. Την Κυριακή δεν τον φώναζαν ποτέ να φάγει με τους άλλους αδελφούς στην αγάπη. Μια φορά γύρισε κατάκοπος στο κελλί του από το θέρος και δεν βρήκε ούτε ένα ξεροκόμματο να ξεγελάσει την πείνα του. Ούτε λίγο νερό να δροσίσει τα φλογισμένα χείλη του. Κανένας από τους γείτονές του δεν τον λυπήθηκε να τον ανακουφίσει. Μ’ όλα αυτά όμως δεν μικροψύχισε, ούτε αγανάκτησε εναντίον άλλων, ούτε τους κατηγόρησε για μισαδελφία. Υπόφερε με γενναιότητα τη δοκιμασία του, λέγοντας στον εαυτό του πως για τις αμαρτίες του ήταν άξιος για χειρότερα.

Βλέποντας ο Θεός την υπομονή του, τον απάλλαξε ευθύς απ’ αυτόν τον πειρασμό. Το ίδιο βράδυ χτύπησε την πόρτα του κελλιού του ένας ξένος, περαστικός από τη σκήτη, και του άφησε ένα φορτίο από ψωμιά και άλλα φαγώσιμα που είχε στην καμήλα του. Προτού προφτάσει ο αδελφός να τον ευχαριστήσει, εκείνος εξαφανίστηκε. Ο μοναχός τότε άρχισε να κλαίει και να λέει στην προσευχή του:

-Κύριέ μου, δεν ήμουν άξιος να θλίβομαι λίγο για την αγάπη σου, γι’ αυτό μου πήρες την δοκιμασία;

Και πράγματι του την πήρε, γιατί από την άλλη μέρα κιόλας έπαψαν να του φέρονται με σκληρότητα οι αδελφοί.

Ένας γέροντας Ερημίτης ξεκίνησε για το πιο κοντινό χωριό να πουλήσει τα πανέρια του. Στο δρόμο που πήγαινε, τον βρήκε ο διάβολος κι απ΄ την πολλή κακία που του είχε, άρπαξε τα πανέρια από τα χέρια του κι έγινε άφαντος.

Τότε ο Γέροντας, χωρίς να στενοχωρηθεί καθόλου, σήκωσε τα μάτια στον Ουρανό και είπε:

-Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που με απάλλαξες από το φορτίο μου κι από τον κόπο να κατέβω στο χωριό.

Τότε ο διάβολος, μη υποφέροντας την αταραξία του Ερημίτη, του πέταξε κατάμουτρα τα πανέρια, φωνάζοντας:

-Πάρτα πίσω, παλιόγερε.

Ο Ερημίτης τα μάζεψε πάλι και συνέχισε το δρόμο του για το χωριό.

Μια μέρα, που καθόταν έξω από την καλύβα του ο Αββάς Μωϋσής με επτά από τους μαθητές του και συζητούσαν για πνευματικά ζητήματα, τους είπε ξαφνικά ο Γέροντας:

-Σήμερα θα μας επιτεθούν Βεδουΐνοι. Σας συμβουλεύω λοιπόν να σηκωθείτε να φύγετε, για να σωθείτε.

-Εσύ, Αββά, τι θα κάνεις; Τον ρώτησαν εκείνοι.

Ο Γέροντας φάνηκε μια στιγμή συνεπαρμένος από βαθιά συγκίνηση.

-Εγώ, τους είπε ύστερα από μικρή σιωπή, χρόνια τώρα περιμένω αυτή την ευλογημένη ώρα που θα εξιλεώσω τις περασμένες αμαρτίες μου. Πώς αλλιώς θα πραγματοποιηθεί ο λόγος του Δεσπότου μου: «πάντες οι λαβόντες μάχαιραν εν μαχαίρα απολούνται;».

-Ούτε κι εμείς φεύγομε, τότε, του δήλωσαν μ’ ένα στόμα εκείνοι. Θα μείνουμε εδώ να πεθάνουμε μαζί σου.

-Εγώ δε φέρνω καμιά ευθύνη. Γι’ αυτό ακριβώς σας το προείπα, τους αποκρίθηκε ο Όσιος. Ας κάνει ο καθένας ό,τι νομίζει.

-Να, έφτασαν κιόλας οι βάρβαροι.

Τη στιγμή εκείνη περικυκλώσανε την καλύβα άραβες ληστές κι έσφαξαν τον Άγιο Γέροντα και έξι από τους μαθητές του. Ο ένας πρόλαβε και κρύφτηκε. Έτσι γλύτωσε τη σφαγή και είδε επτά στεφάνια να στεφανώνουν τους Οσιομάρτυρας.
Από το «Γεροντικόν»

Γιατί τιμούμε και προσκυνούμε τα ιερά λείψανα;


Η Εκκλησία μας τιμά τους Αγίους και τα ιερά λείψανα τους, γιατί η αγιοσύνη είναι η χάρη του Θεού σ’ ολόκληρο τον άνθρωπο, και στο σώμα και στην ψυχή. Κι όχι μόνο τα σώματα και τα λείψανα των Αγίων τιμά η Εκκλησία, αλλά και τα ενδύματά τους λ.χ. η ζώνη και η εσθήτα της Θεοτόκου.

Η αγιοσύνη λοιπόν των ανθρώπων του Θεού δεν είναι μόνο μέσα τους, αλλά και σε ό,τι βρίσκεται επάνω τους και γύρω τους. « Μάρτυρες Κυρίου πάντα τόπον αγιάζετε…».Κάθε τόπος που έζησε ένας Άγιος, ο τάφος του, τα λείψανα του ακόμα και τα ενδύματα του, όλα έχουν τη χάρη της αγιοσύνης. Γι’ αυτό οι χριστιανοί τα τιμούν και τα σέβονται σαν πολύτιμο θησαυρό. «Δια ταύτα ημίν τα λείψανα των αγίων αφήκεν ο Θεός» λέγει ο ι. Χρυσόστομος. Σε μία ομιλία του λέγει : «Ο Θεός μοίρασε μαζί μας τους μάρτυρες. Αυτός πήρε την ψυχή και σε μας έδωσε τα σώματα, ώστε τα άγια οστά τους να μας θυμίζουν την αρετή. Γι’ αυτό κάθε τόπος όπου υπάρχει τάφος Αγίου, έχουν άγια λείψανα και θεωρούνταν προνομιούχοι τόποι… Οι χριστιανοί κάνουν ολόκληρα ιερά προσκυνήματα για να προσκυνήσουν τους τάφους των Αγίων και τα ιερά λείψανά τους.
Ο αγ. Γρηγόριος ο Νύσσης λέγει, ότι οι τάφοι και τα λείψανα τους είναι επάλξεις που φυλάνε και προστατεύουν τη χώρα Οι χριστιανοί πάντα νοιώθουν τους Αγίους κοντά τους και από τα αρχαία χρόνια προσκυνούν τα άγια λείψανά τους και παίρνουν θεία χάρη.
Την πίστη και τη διδασκαλία της Εκκλησίας για τα άγια λείψανα ο Άγιος Ι. Δαμασκηνός τη διατυπώνει ω εξής: «Ο δεσπότης Χριστός μάς έδωκε πηγές σωτηρίας τα λείψανα των Αγίων, που με πολλούς τρόπους παρέχουν ευεργεσίες ξεχύνοντας ευωδία μύρου. Όλα τα άγια λείψανα αφήνουν μία ξεχωριστή ευωδία που είναι ευωδία Χριστού. Όπως γράφει ο απ. Παύλος.
Αλλά η ευωδία δεν είναι ίδια για όλους. Εξαρτάται από το πώς το δέχεται ο καθένας. Σε άλλους είναι ευωδία ζωής και σε άλλους ευωδία θανάτου. Οι πιστοί τιμούν και προσκυνούν τα άγια λείψανα και παίρνουν την ευλογία του Θεού. Οι ασεβείς και οι άθεοι παθαίνουν ό,τι και οι δαίμονες. Γιατί δεν φοβούνται τίποτε περισσότερο οι δαίμονες όσο τα άγια λείψανα. Φεύγουν σαν κυνηγημένοι.
Πράγματι «θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού». 
π.γ.στ.